
Uruzgan. Verhagen ziet het wel zitten, zo'n verlenging. Als Hillary belt (‘Haaai Maxime') ligt hij al op apegapen. Dan kan hij alleen maar ‘ja' knikken. Dat vergeef ik hem. Eimert van Middelkoop heeft dat probleem niet. Die heeft God en dus geen verleiding. Toch is onze Christen voor de zoveelste keer onduidelijk over de zoveelste ‘bijna blijven-actie'. Wouter Bos is wel duidelijk: Njet. Bij zoveel verdeeldheid zal de oppositie smullen. Maar nee. Alexander Pechtold (ooit faliekant tegen) draaide er bij
NOVA mooi om heen, maar wil eigenlijk ook blijven.
Dan word je cynisch. Sorry. Dat wil ik niet. Ik wil geloof houden in de politiek. Ik wil zo naïef zijn dat als er A gezegd wordt dat B dan de volgende letter wordt. Ja is ja. Nee is nee. Maar kennelijk werkt het niet zo.
Is het de charme van Hill? Zijn het de mooie woorden van Barack? In de krant stond een mooie foto van Jan Peter en Maxime in New York. Ze keken hun ogen uit. Khadafi liep langs. Ahmedinejas (‘Kijk, dat is die van die Holocaust'). Het was alsof de CDA'ers als twee pubermeisjes naar Jantje Smit keken. Zo vol adoratie. In die context moet je het zien. Als Hill dan een hand op jouw pols legt, zeg je direct ja, ook al heeft ze niks gevraagd.
NOVA had al die stellige ‘nee'- uitspraken (sinds 2004) van politici achter elkaar gezet. ‘We gaan absoluut weg in 2010.' Van Koenders. Tot van Middelkoop. Van Balkenende tot Bos. Ze ramden het op tafel. Nee. Duidelijker kon het niet. In 2010 zijn onze jongens weer thuis. Maar het is allemaal weinig waard. Kennelijk.
Dan dat jargon. ‘Er is een nieuwe werkelijkheid.' Of: ‘bij een nieuwe aanvraag, komt een nieuwe weging.' Geen touw aan vast te knopen.
Nogmaals: ik wil het niet. Maar hier word je toch gallisch van. Als je nu Wilders stemt, omdat je de rest niet vertrouwt, kun je dat niet gek noemen. Of ben ik nou weer een zeikerd?
Gelukkig was mijn eigen partijleider wel duidelijk: Nee. Kan ik toch nog een beetje blij gaan slapen.