Wouter Bos werkt 18 uur per dag. Hij staat om half zeven op. En werkt tot kwart over twee 's nachts. Continu bezig. Duizend ballen tegelijk in de lucht. Hij redt banken. Hij trekt krijtstreeppakken over hun bureau. Hij maakt begrotingen sluitend. Hij injecteert, fiscaliseert en ejaculeert. Dag in dag uit. Dat doe je voor je land. Voor je partij. Voor je volk. Maar dan word je wakker en heb je 14 zetels.

(...)

Dan is het stil. Al is het oorverdovend.

Ik zou - denk ik - even keihard tegen het gebouw van het ministerie pissen- zo'n lekkere harde straal tegen het witte marmer.  Even afreageren. Even op Het Plein met de pik uit de broek rondlopen om te laten zien dat je er klaar mee bent. Met die kut- Nederlanders. Met die zeikerds. 14 zetels. Ik denk dat ‘het stofje' van Robbie Oudkerk overuren maakt. Verdomme.

14 zetels. Het is als een sigaret verkeerd in je mond steken. Als een Ferrari zonder stoel. Als een hoer zonder klant. Poepen zonder anus. Ik denk ook aan Marco Borsato. Ook zo'n aardige jongen. Goeie stem. Mooie liederen. Leuke familie. En keihard werken. En nu? Leontien moet de bordjes van het Rad van Fortuin weer omdraaien.

Wat denkt Wouter? Geen idee. Ik denk dat hij zuchtend de kranten leest en hardop tegen zijn koffiekopje praat. ‘Als jullie dan zo graag Pechtold en Wilders willen, neem ze dan maar.' Misschien is Nederland wel toe aan pure leegte. Even helemaal niets. Geen visie. Geen ideeën. Alleen een beetje roepen. Misschien dat ons land daar wel van opknapt.

Natuurlijk mag Wouter het zich aanrekenen. Veertien zetels. Hij was penningmeester. En geen voorzitter - iemand die voorin zit en stuurt. Wouter telde de passagiers. Het zijn er nu veertien.

Vier jaar geleden stond hij virtueel op zestig zetels. Wouter Bos. Het ‘land kon zoveel beter'. Jezus. Hier stond de beste premier die Nederland ooit kreeg. Martin Bril liet zich zelfs ontvallen: misschien is-ie wel te goed.

Dan nu. 14 zetels.