Één van de leukste wethouders van Amsterdam is Carolien Gehrels. Olympische Spelen. De Giro. Ze haalt alle grote evenementen naar Amsterdam met flair en passie. Ze is een wapperende windvlaag die door de gangen van het stadhuis dendert. Als je zo iemand de kar laat trekken, weet je dat je goed overkomt in het buitenland. Daar houden ze niet van zeurderige mensen. Daar houden ze van wervelwindjes. En dat is Carolien.

Dat in tegenstelling tot veel van haar collega-politici. Een zuipende en intimiderende Hero Brinkman. Een Geert Wilders met zijn steeds idioter wordende plannen. De leegte van Pechtold. De stilte van Wouter Bos. Het gestuntel van Jan Peter Balkenende. Het spijt me. De huidige lichting politici stemt niet tot vrolijkheid.

Dan de issues. Uruzgan. Weg, blijven, of toch weg? De Noordzuidlijn die ontploft. Amsterdam gaat er failliet aan. De drama's rond de inburgering. De idiotie rond de jeugdhulpverlening. Ik moet er een beetje om huilen.

Maar dan is er Carolien. Een PvdA'er met groteske ambities. Niet iemand die de wereld op haar schouders draagt - die alleen in zielige, kansloze mensen denkt, zoals het een oude sociaaldemocraat betaamt. Nee. Ze is fris, vrolijk en gretig. Veel politici opereren vanuit een negatieve drive. Het is niet goed. Of het deugt niet. Van dat soort. Carolien Gehrels ziet alleen optimisme. Ze bouwt een Stedelijk Museum. Sloopt heilige huisjes in de kunstsector en haalt dus grote sportevenementen naar de hoofdstad. Heerlijk wervend windje.