Zo'n kamertje. Daar zitten ze. Ongemakkelijk. Een beetje te lachen uit verlegenheid. Agnes en Geert. Nog nooit hadden ze iets met elkaar gehad. Zij zette haar fiets altijd in het fietsenhok. Hij zijn brommer - met knalpot - voor de school, zodat iedereen het kon zien. Ze zouden elkaar ook nooit zien als ze niet een gezamenlijk belang hadden. Nu keken ze elkaar in de ogen. Samen gingen ze oud worden.

Zij hoorde eigenlijk bij die penningmeester. Wouter. Althans. Dat soort. De vakbond was een soort corvee dat je moest doen om bij de echte mannen te horen. Staken. Schreeuwen. Barricaden bouwen. Als je dat allemaal kon, kwam er een man die je uitnodigde in een achterkamertje en je inwijdde in de sociaaldemocratie. Zo ging dat.

Maar dat is voorbij. De wereld is anders. Obama krijgt de nobelprijs. Een Russische president wil de alcoholkraan dichtdraaien. De PvdA bestaat straks niet meer. En Agnes is straks minister van sociale zaken in het eerste kabinet Geert. Alles is mogelijk.

Het is net het echte leven.