Het Parool kopte groot dat de ‘roep om Cohen' groot was. Joppie, als de nieuwe leider van de PvdA. Nieuwe leider van Nederland. Eigenlijk moest hij nu al de Nobelprijs krijgen. Als aanmoediging. Mooi is dat, hoe een krant kandidaten naar voren schuift.
Je gaat er toch over nadenken. Cohen in Den Haag. In 2003 was hij al kandidaat-premier. Maar toen verloor de PvdA nipt en ging Job weer rustig op z'n fiets naar de Stopera. En nu is hij weer de Messias. De leider der leiders. Probleem is echter: de PvdA staat op dertien zetels in de peiling. Natuurlijk, Jezus kon ook Lazerus uit de dood wekken. Maar of hij ook de PvdA weer naar de vijftig zetels kan loodsen is een tweede.
Cohen is geen Jezus. Daar is-ie te lief voor. Te knuffelig. Een echte Jezus is eigenwijs. Is vervelend, soms. Irritant zelfs. Hij is ook hard voor zijn mensen. Wil je mensen echt bij elkaar brengen, dan moet de zweep erover. Wil je dat iedereen meedoet, dan moet je roepen, duwen en trekken.
Jezus en de PvdA. Gekke combinatie. En toch. De partij lijdt. Dat is duidelijk. Ze zijn de weg kwijt. Ze dolen door de bergen en lopen vooral door de regen. Zeiknat zijn ze. Dan ineens. Een grot. En daar staat hij: de verlosser. De man die de PvdA weer groot maakt. Het is Robbie. Robbie Oudkerk.
