Lijden. Voor een liefhebber van het betere lijden, zijn het mooie tijden. Dirk die zijn pak rechttrekt. In Wognum. Prachtige, bijna surrealistische kunst. Mariëtte Hamer en haar dertien zetels. Marco Borsato. (‘Als de aarde niet meer rond is’). Agnes Jongerius en haar ongelukkige vrijpartij. Heerlijk, al die vermoeide ogen. Die tragische blik. Dat gebogen hoofd.

Overigens heeft dat niks met medelijden te maken. En ook niet met medeleven. En al helemaal niet met leedvermaak. Nee. Mooi lijden moet je kunnen. Dat zit in je. Zuchten bijvoorbeeld. Dat is niet zomaar het uitstoten van gefrustreerde zuurstof. Nee. Het gaat om  de volledige beweging. Van ogen sluiten, zacht zuchten, eerst via de neus, hoofd licht buigen en dan de mond openen om weer adem te halen.

De blues.

De poëzie.

Zoiets.

Je weet dat ze ‘s avonds in bed liggen te malen. Je weet dat ze bij het ontbijt hun kinderen over de kruin aaien. Je weet dat ze een vakantie boeken naar een strand met palmbomen. Dan zijn het gewone mensen. Met gewoon leed.