Druk-druk-druk. God, ik heb het de afgelopen dagen ook veel gezegd. Maar dan zie je Wouter Bos. En dan weet je weer, wat doe ik nou eigenlijk? Wouter verdedigt niet alleen de AOW ‘te vuur en te zwaard', hij houdt ook Mariëtte overeind. En zijn eigen partij. En Dirk. En Gerrit. En Noud. Zonder Wouter zou hier alles omvallen.

Wouter, wonderkind. Hij is voorzitter, penningmeester en lid ineen. Alleen is niet helemaal duidelijk waarvan allemaal. Dat is ook zijn tragiek. Hij hoort eigenlijk nergens bij. Niet bij de FNV - met oranje hesjes en ‘handen af'-spandoeken. Maar ook niet bij de bankiers in hun krijtstrepenpakken.

In De Volkskrant staat een mooie foto bij een interview vandaag. Hij staat wijdbeens - met het bekken een beetje vooruit - in zijn kamer op het ministerie, waarschijnlijk omdat hij anders zelf omvalt. Hij leest een paar notities. Onduidelijk is waar ze over gaan. Misschien is het wel van Barbara die een tekening van één van zijn drie kinderen in de ministerspost stopt, zodat hij ook daarvan op de hoogte blijft.

Wouter. Ik heb een zwak voor hem. Hij heeft ooit verteld dat zijn werkdag om kwart voor zeven begint en eindigt om kwart over twee. Maar dat geloof ik niet meer. Het kan niet anders dan dat hij ergens tijd heeft gekocht.