Ze fietsten over het fietspad. Van links naar rechts. Zij in amazone achterop, de handen om zijn middel. Net als in de film. Turks Fruit. En dus dacht ik weer aan mijn moslima. Haar film. Onze film. De mooiste Nederlandse film ooit - alleen al vanwege de muziek. Wij hebben hem vier keer samen gezien. Daarna heb ik hem nog één keer alleen gezien.

De moslima had er nog nooit van gehoord. Turks Fruit. Inburgeringcursussen had je toen nog niet en dat deed haar nu de das om. Soldaat van Oranje deed ook geen belletje rinkelen. En dus keken we op een avond - op mijn half vergane leefbank - naar Turks Fruit.

Film over vrijheid. Film over vooroordelen, gebondenheid en ziekte. Monique van der Ven en Rutger Hauer in die scene dat ze op de stoeprand zitten in de stromende regen, terwijl ze rode wijn drinken. Dat is Nederland.

Dat vond mijn moslima ook.

---

Het feuilleton:
Hier: Liefdesbrief aan de moslima
Hier, deel 2, Nog een keer de Moslima
Hier, deel 3, de dag dat ik moslim werd
Hier, deel 4, de drinkende moslima
Hier, deel 5, God als webcam
Hier, deel 6, Gehoofddoekte string
Hier, deel 7, de schuldige rug
Hier, deel 8, zondagavondmoslima