Soms wil ik homo zijn. Dat zijn momenten dat ik vrouwen niet begrijp. Dat ze op een hoger niveau zitten en mateloos ingewikkeld doen. Als een mier een olifant wordt, roep ik wel eens uit: ik word homo. Maar soms ook vanwege de extra aandacht. In Amsterdam zijn ze bijvoorbeeld gek op de homo. Homonota's, homomonument, homoparades, homomoslims en nu dus ook de homoSpelen.

En als ik dan toch mag kiezen, doe dan maar de homomoslim. Eigenlijk de molimo (met dank aan Elmadkorie). Alleen al vanwege het woord. Je voelt het ongemak. Maar ook de liefde. De eenzaamheid. Maar ook de beschutting. Homomoslim. Het klinkt zo onverenigbaar. En toch zijn ze er. Maar niemand die ze kent.

De homomoslim is er sinds Ahmed Marcouch' oproep tot acceptatie. Hij wil in zijn ‘bloeiende moslimstadsdeel' een homocafé, een parade, een homodebat en nog veel meer gezellige homodingen.


Dat was nog niet zo makkelijk. Twee PvdA'ers stemden tegen zijn homonota. Die hielden niet zo van Marcouch' provocaties. Maar de stadsdeelvoorzitter pikte dat niet. Die hield een ‘corrigerend gesprek', waarna zij verplicht mee moesten naar het bekendste homomoslimcafé Habibi Ana. Daar dansten ze tot diep in de nacht. Hupsekee. Van een homotegenstander tot een homoliefhebber. Het kan allemaal.

Homo.
Moslim.
Mens. Eigenlijk. Toch?