Gedegen bestuurders. Scheepsladingen vol ervaring. En toch. Op een dag zijn ze het zat. Dan vallen ze aan. Dan pakken ze de tegenstander bij de lurven en willen ze hem wurgen. Deze week weer een burgemeester van een grote stad. Hij schoot compleet uit zijn slof, zoals katten doen die te lang in een hoekje zitten. Niet hij - de grote burgemeester - had verkeerd gehandeld. Nee. De populist is corrupt.

De burgemeester was uitgeknepen. Het sap schoot er aan alle kanten uit. Hij zag een ‘enorme verloedering’.  Hij ziet een 'chauffeur van Pim' die ‘elke vraag aan mij met een scheldpartij begint’. Hij was helemaal klaar met ‘die populist’. En dus ging het ventiel open en liep hij leeg. Nu komt het laatste restje lucht uit de band: ‘Ik ben er mentaal helemaal klaar mee.’

Populisme. Het blijft een moeilijke draak. Ook al hebben ze honderden ‘vuren en zwaarden’ ze verliezen van de ‘simpele woorden’. Je ziet ze denken, de bestuurders die elkaar de schouderkloppen gaven. Ze konden het altijd zo goed vinden met elkaar. Ze deden het, zoals ze het deden. In de achterkamer. In de badkuip. Tussen de gordijnen. Polderen. Het was eigenlijk heel simpel. Het was een spel van heren die elkaar sigaren uit eigen doos gaven. En het land voer er wel bij. Vonden ze.

Toen kwamen de populisten die hun ‘inhoud’ verdraaiden. Die spraken in oneliners. Geen zinnen met twintig mitsen en maren en zevenenzeventig komma’s met uitzonderingen. Nee. Gewoon: ‘Doe mee met de PVV, red de AOW.’ Simpel en duidelijk. 'Rechtdoorzee'.

Maar wat moet je dan doen, als gevestigde orde, als het bloed onder je nagels al weg gepeuterd is? Als ze het vel al over je oren trekken? De beste remedie: rustig blijven. Altijd. Dat is het moeilijkste. Zij schreeuwen. In gedachten wil je ze wurgen. En toch moet je op je vingers zitten. In die zin is de houding van Job Cohen deze week briljant. Hij had zijn hoofdcommissaris publiekelijk helemaal af kunnen maken. En dat deed hij ook. Door meesterlijk te zwijgen.