Leegte. Omdat ik moet wachten op de sleutel van mijn nieuwe huis, zitten we tijdelijk in een huurhuis. Met halfbakken meubels. Zonder televisie. Zonder internet. Het enige dat er wel in zit, is een gigantisch bubbelbad.

Hoewel ik de afgelopen twintig jaar inmiddels tien keer verhuisd ben, ben ik ‘in diepste wezen’ en huismus. In die zin bén ik niet verhuisd, maar wérd ik verhuisd. Zo ook nu. Ineens zit ik in een huis waarin de echo je bij de lurven pakt, zonder enige verbinding met de buitenwereld. De leegte is hoorbaar. Ik hoor vooral ruis.

En toch. Die stilte heeft ook wel wat. Zonder televisie is goed te doen. Eigenlijk kijk ik de laatste jaren sowieso maar een paar uur per week naar de ‘treurbuis’,  zoals Gerrit Komrij het noemt. Internet is in die zin een diaprojector van de televisie en Email is een uitgetikt antwoordapparaat. Als je het niet hebt, voel je je onthand. Maar toen mevrouw Duyvestijn en ik elkaar gisteravond terugvonden in elkaars armen, wisten we dat die radiostilte ook zijn prettige kanten heeft