 'De PvdA moet het beste in zichzelf boven halen. Nu de regen stroomt, moet je niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog en laat je de spetters op je wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water tegemoet lachen. De poëzie moet ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste tekenen zijn gunstig.' Een column die vrijdag verscheen op www.pvda.nl.
'Toen Boudewijn Büch hoorde dat een bevriende dichter verliefd was, vond hij dat leuk voor hem, maar desastreus voor zijn poëzie. Poëzie gedijt namelijk in een poel van verderf. Slauerhoff kreeg de mooiste zinnen boven als hij rillend van de misselijkheid aan de railing van een schip op volle zee stond. Ellende is goed. Verdriet is prachtig. Net als de blues. Chet Baker toeterde zijn mooiste klanken de wereld in toen de ellende door zijn lichaam denderde. Je ziet het zelfs bij Michael Jackson. Nu hij dood is - dieper kun je niet zakken - maakt hij ineens weer een mooie film en zingt hij de sterren van de hemel.
Nu de PvdA in de ellende zit, moet ze ook het beste in zichzelf boven halen. Nu de regen stroomt, moet je niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog en laat je de spetters op je wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water tegemoet lachen.
De poëzie moet ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste tekenen zijn gunstig. Met name Wouter Bos toont zich een poëet. AOW, Dirk, opiniepeilingen. Hij heeft genoeg reden om te buigen en zich met zijn Barbara op de driezitsbank in Amsterdam-Noord terug te trekken om ongegeneerd een potje te huilen. Maar dat doet hij niet. Nee. Hij staat op. En hij spreekt. Bij Pauw en Witteman. Op de Ledenraad. Het is mooi om te zien dat elk woord goed valt. De passie is helemaal terug. Pure poëzie.
Generaal Ploumen heeft dat ook. Ook bij haar zie je de poëzie langzaam indalen. Ze heeft een vergrijsd ledenbestand. Een verdeelde partij. Verloren verkiezingen. Ook zij heeft alle reden om languit op de bank te liggen, een rood dekentje over haar heen. Maar nee. Ook zij staat op. Ineens zagen we vuur. De vuist kwam op tafel. Ze pikte het niet langer, die idiote topsalarissen. En zeker niet bij haar eigen partijgenoten.De gedrevenheid spoot weer door alle gangen van het partijbureau. Heerlijk.
Poëzie. Het is niet alleen mooi. Het is ook heilzaam. Laten we ons herpakken. Zie de blues in de ogen. En zing. Voluit. Dan zou het zomaar kunnen dat we straks weer 50 zetels hebben.
Deze column verscheen eerder op www.pvda.nl
Gepost op: 00:00 - 31-10-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (8) |
|
|
