Zoals dat gaat in debatten, heb je pas als je naar huis rijdt - in je zwembadblauwe nep FiatPanda - de juiste zin. Ik roep hem dus maar via internet. ‘Ahmed, je doet net alsof mensen niet mogen geloven. Juist in Nederland mag je geloven wat je wilt. Je mag zo gek doen als je zelf goeddunkt. Die vrijheid heb je. En aan die vrijheid komt niemand.
Dat is voor Ahmed echter niet genoeg. Hij vindt dat we ook aan orthodoxe moslims moeten laten zien dat ze welkom zijn. Koranlessen op openbare scholen. Gescheiden zwemmen. Gescheiden ingangen. Hij noemt dat ‘welkom heten’ - ze het gevoel geven dat ze hier mogen zijn wie ze willen zijn. Ik noem dat ‘pamperen’ of erger: een vinger geven, waar de rest van je hand nog aan vast zit.
Oud verhaal. Zelfde zakken.
We weten weer wie waar staat.
En toch. In de bar sprak ik iemand die zei: ‘Als jij wilt dat er iets verandert, dat moslims zich echt bevrijden, echt emanciperen, ontplooien, verheffen, dan moet je Marcouch steunen.
‘Jamaar.’
‘Niks. Jamaar.’
Onze doelen zijn inderdaad hetzelfde: het openzetten van de kooi. In Nederland mag niemand meer gebukt gaan onder een cultureel en religieus juk. Emanciperen. Mensen zelf laten denken. Opleiden. Verheffen. Verlichten.
Jamaar.
We keken om ons heen. Aardige mensen. Bezorgde mensen. Maar geen mensen die knuppels ter hand nemen om dat hoenderhok pijn te doen. Geen mensen die homoseksualiteit openlijk bespreken. Geloofsafval. Gelijkheid.
Jamaar.
Alleen door continu debat. Door woorden te gebruiken die soms pijn doen. Alleen door te provoceren en soms te polariseren, kun je vastgeroeste ideeën loswrikken.
Wie gaat dat doen, als Marcouch het niet meer doet? Tja. Zit wat in. De stadsdeelvoorzitter van NieuwWest sprak laatst over de ‘intellectuele armoede van de Marokkaanse gemeenschap.’ Wil je daar iets bereiken, wil je daar mensen aan het nadenken krijgen, moet je die lichte shocktherapie blijven gebruiken.
Jamaar.
Natuurlijk hoef je de religie geen vinger te geven. Ja. Inderdaad, als je ze die ene vinger geeft, dan pakken ze de rest van je arm. Nooit buigen voor buitensporige orthodoxe wensen.
En dus?
Wees pragmatisch. Kijk naar je doel. Kijk naar jullie gezamenlijke doel. Als je je doelen wilt bereiken, moet je soms slikken. Dat is politiek, je doelen bereiken.
Ik humde.
En glimlachte. Ik ben namelijk geen politicus.
Hij gaf me een hand. Maar meer ook niet. Ahmed Marcouch. Ik zat samen met hem, Fenna Ulichki (die een goede indruk achterliet), Fatima Elatik en Fouad Sidali in een debat dat ‘Wilders ontsluierd’ heette. Marcouch was niet scherp. Vond ik. Hij speelde - voor een zaal vol 
