 Willem Alexander kon niet slapen. Dat is lief. Vind ik. Hij heeft een huis in Mozambique en dat veroorzaakte nogal wat reuring. Te duur. Te ver weg. Te veel arme mensen met speren, lendedoeken en tijgervelletjes erom heen.
Het kan aan mij liggen, maar ik vind Willem een uitstekende prins. Hij is niet zo serieus als zijn moeder, maar ook niet zo zweverig als zijn grootmoeder. Precies goed. In die zin past hij bij Amsterdam. Vrij. Gezellig. Maar vooral: zijn vrouw past goed
bij de stad. Die blonde wapperende haren zie je zo langs de Amstel fietsen. Of met een bakfiets door het Vondelpark, hatseflats, alle prinsesjes in de bak en Max lekker door de gevallen blaadjes scheuren. Geweldig.
Ik voorspel dat Wim en Max hier gaan wonen. Op De Dam. Symbolischer kan het niet. Wim houdt namelijk van water. Van watermanagement. Dan voel je je thuis op zo’n Dam. Een dam is immers een overwinning op het water. Alleen zie ik Max niet over die keien wandelen. Haar hakjes zouden maar tussen de keitjes komen.
Het is wel wat druk. Midden op de Dam. Dat is waar. Altijd oliebollen voor je neus. Altijd mensen die wild tegen het monument plassen. Altijd junks en hoeren die – op weg naar hun werkplek – even bij je aanbellen. Maar daarom had hij ook dat huis in Mozambique. Om uit te rusten. Om even helemaal niks te doen, alleen een speertje werpen met de plaatselijke bevolking.
Deze column verscheen eerder in De Echo
Gepost op: 17:07 - 10-11-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
