Internet is een soort huis. En ik ben nu al een tijdje op vakantie. Vanaf volgende week woon ik ons nieuwe huis, waar de internet weer rijkelijk uit de kabels mag vloeien. Heerlijk. Nu mag ik me heel af en toe connected voelen. Een paar minuten, zoals nu. Even vrij. Even adem halen. Even surfen over de golven van deze tijd. En dan moet ik weer weg.

Ineens denk ik weer aan mijn moslima. De momenten dat ze bij mij was, voelde ze zich vrij. Adem. Zuurstof. Vuur. Aarde. Een paar keer per week klikte ze zich aan die vrijheid vast, om zich na een tijdje weer los te koppelen en terug te keren naar haar kooi – waar ze haar hoofddoek weer omdeed, waar ze zedig naar de stoeptegels keek of haar moeder hielp in de keuken.

Mijn moslima.

Ze kon.

Maar ze wilde niet.

Niet echt.

Toen ik haar laatst zag lopen – met die volle boodschappentassen, met die man die op Ahmedinejad leek, voelde ik me de hele dag verdrietig. Ik was lange tijd haar connectie met de vrije wereld. Nu heeft ze niks meer. Denk ik.