De PvdA haalde in Amsterdam in 2006 20 zetels. Slechts zeven daarvan staan nu ook op de nieuwe lijst. Als de PvdA in Amsterdam tien zetels haalt - dat is mijn inschatting - dan zullen er maar vijf mogen doorgaan naar de volgende ronde.
De bezem. Altijd mooi om te zien hoe een politieke partij in crisis wild gaat boenen. Schoon. Fris. Vrolijk. Als het niet goed gaat, staat er ineens een lijst met frisse en fruitige nieuwelingen klaar die het anders gaat doen. Dit keer is in Amsterdam gekozen voor zeer hoogopgeleide carrièretijgers. In 2006 waren het vooral ‘talenten’ - die vervolgens niet uit de verf kwamen.
Vreemd is daarom wel dat in het meest aansprekende stadsdeel geen aansprekende deelraadsleden staan. Mei Li Vos. Robbie O. Paul Tang misschien. Maar nee. De PvdA wordt verdacht van betuttelpolitiek in het Centrum. ‘Het mag vooral niet gezellig worden’, is de teneur. Als een partij zo in het defensief zit, verwacht je een knaller van een lijsttrekker. Iemand die charisma, eloquentie en massagetechnieken combineert. Misschien heeft de huidige lijsttrekker dat in zich. Je weet het niet. Maar als dat zo is, moet dat snel naar buiten komen. Politiek is namelijk niet meer alleen maar achterkamertjes. Het oog, het oor en de neus wil ook wat.
Alla, kandidatenlijsten. Het blijft prikkelen. Vooral ook omdat wat we nu zien, straks ook in het groot te zien is: De Tweedekamerverkiezingen. Ook daar zullen bezems komen om te boenen, heerlijk schoon. Wie zal daar duwen en trekken?
Het is weer poppetjestijd. Alle kandidatenlijsten worden gemaakt. Wie trekt en wie duwt? Ahmed Marcouch trekt 
