 Mijn krant woei uit mijn handen. Hij duikelde over straat. Danste over de tramrails. Flipte op de stoeprand en bleef uiteindelijk steken op de gepanty-de onderbenen van een jonge vrouw. Ze kon wegstappen. Ze kon de krant pakken. Maar ze deed niks. Ze keek alleen naar haar benen en de krant die er tegenaan geplakt was.
Ik pakte mijn krant van haar onderbenen. Ze droeg rode schoenen, zag ik nu. Daar wilde ik iets over zeggen. Maar ik zei niks. Alleen sorry. Ze had een reisgidsje van Lonely Planet bij zich. ‘Amsterdam’.
Ik wilde groeten en doorlopen. Maar ze hield me staande. Ze keek me aan. Met staalharde Russische ogen. ‘Kulverstrit’, wurmde ze eruit. Ik zei niks, maar liet mijn ogen vragen. Daarop herhaalde ze: ‘Kalverstrat.’ Geen glimlach. Geen emotie. Ze sprak alsof ze haarspray op haar tong had gespoten.
Ik keek om me heen. Ik stond op de Dam. Dus ik hoefde alleen maar te wijzen. Maar ik dacht ‘Kulverstrit?’ Jezus. Kom je ‘all the way from Russia’ en dan ga je naar de vreselijkste straat op aard. Dat gewurm. Dat tegen elkaar aan schuren. Die shagdraaiende mannen die buiten bij de H&M hangen, met drie tassen aan hun voeten, wachtend op hun vrouw. Die vretende massa.
Maar goed. Zij wil dat. Masochist. En dus wees ik haar naar de mond van de Kalverstraat. Samen keken we naar die traag stromende menigte van antihelden. ‘Kulverstrot.’
Gepost op: 10:50 - 25-11-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (1) |
|
|
