Turken. Hindoes. Christenen. Homo’s. Ze zaten dit weekend allemaal aan de Zweedse balletjes bij Ikea. Heerlijk. Iedereen kent het, die blauw-gele woonspecialist. En iedereen is er wel eens geweest.

Wat me altijd opvalt, is de schaamteloze reclame voor het eigen land, Zweden. Overal posters. Overal dat geel-blauwe. Zelfs de boeken in de Billy-boekenkast, zijn Zweeds. Dat is bij ons ondenkbaar. Misschien dat de Hema nog het dichtst in de buurt komt. Maar verder houden wij niet van het vereren van onszelf. Philips. KLM. Het zijn toch vooral bedrijven die het internationale benadrukken en niet de Hollandse roots.

Ook Amsterdam heeft een Engelstalige slogan. IAmsterdam. Ooit bedacht door Carolien Gehrels, tegenwoordig wervelwinderige wethouder. Mooie slogan. Daar niet van. Want iedereen zoekt zijn eigen Amsterdam. Je kunt hier ‘zijn’, wie je wilt. En toch. Er zit niets overkoepelends in. Wij. Onze vrijheden. Onze verworvenheden. Trots op Amsterdam. Zoiets. Zo heerlijk chauvinistisch als de Zweden zijn, zo bescheiden zijn wij. Wij houden niet van ons land, van onze stad. We dragen het in ieder geval zelden uit. Dat er een Nederlandse vlag zou wapperen in de Hema is ondenkbaar. Of dat je in de Bijenkorf Hollandse stamppot kunt eten, lijkt me ook niet reëel.

Toen ik zaterdag hutjemutje door de Ikea schuifelde, wist ik het. Alle Amsterdammers lopen daar. Wit, geel, zwart, hoofddoek, kaal of wat dan ook. We hebben helemaal geen integratiebeleid meer nodig als we een Hollandse Ikea zouden hebben.

Deze column verscheen eerder in De Echo