Minaret. Toen ik langs die enorme moskee in Rotterdam reed, overviel me een gevoel van intimidatie. De minaretten stonden als hamers in de hemel, klaar om te rammen. Dat dit de grootste moskee van Europa moet worden, is ook al geen teken van bescheidenheid. Buiten dat het hele oosterse ontwerp uit de toon valt, zou een moskeebestuur moeten beseffen dat je hiermee de angst voor de islam alleen maar voedt.
Twee: de Burka. Laatst schuifelde er iemand voorbij in zo’n zak, zo’n tent, zo’n zwarte berg lappen. Voelde ik me geïntimideerd? Nee. Dat viel mee. Maar toch kreeg ik een onbehaaglijk gevoel. Welke vrouw snijdt zichzelf in godsnaam af van de wereld? Wie vernedert zichzelf bewust? Ik wilde vragen. Ik wilde aanraken. Ik voelde mijn maag draaien. Ik voelde wanhoop, walging en woede.
Drie: De Koran. Moeilijk boek. Dat ten eerste. Niet echt een niemendalletje dat je op een zomerse avond met een glaasje wijn leest. Nee. Het is taaie, slechte poëzie. Van die blokkendozen van strofes, met herhaling op herhaling. Als je daar doorheen bent, stuit je op de inhoud. De verboden, de bedreigingen, de intoleranties. Alleen de moslim is goed, alles wat anders is, moet dood. Maar goed, dat zijn heilige boeken, daar staat nou eenmaal onzin in. En toch. Laatst sprak ik iemand die zei dat iedere moslim het woord Gods als enige uitgangspunt moest nemen. ‘En zo denken alle moslims erover.’ Ik zei: hatseflats. Dat is het verschil met andere religies, waar ze hun heilige boek over het algemeen al een stuk minder serieus nemen.
Cartoons dan. Gregorius Nekschot. Smaakvol vond ik ze niet. Maar dat doet er niet toe. Ik vond de cartoons van de AEL, waarin Hitler en Anne Frank samen in bed liggen ook weinig subtiel. Vrijheid gaat ook niet over smaak. Alles mag. De grens ligt bij geweld. En niet, zoals veel gelovigen vinden, bij belediging. Geloof is ook maar een mening. Die mag je dus op alle mogelijke manieren aanvallen. Geen mening is daarvan uitgezonderd.
Verbieden is dus niet het antwoord. Verbieden is bekrompen. Verbieden is machteloosheid. Het gaat erom dat die discussie gaande blijft. Over minaretten. Over Burka’s. Over de Koran. Over cartoons. Verbieden geeft geen oplossing. Dat is ook mijn grootste kritiek op Geert Wilders. Hij wil alleen maar verbieden. De discussie interesseert hem geen donder.
Hij staat daar overigens niet alleen in. Toen Geert zijn ‘Fitna’ presenteerde, waren er nogal wat CDA’ers die deze film wilden verbieden. Ook bedrijven, die naar islamitische landen exporteerden, wilden niets liever dat Mozart de mond gesnoerd werd.
Dat de Zwitsers de bouw van nieuwe minaretten willen verbieden, is dus nogal kortzichtig. Verbieden sluit de discussie af, terwijl die nog niet eens begonnen is. Hetzelfde geldt voor de Boerka. Voor de Koran. Voor cartoons.
Het verbieden moet verboden worden.
Lees daarom ook dit
Minaretten. Burka’s. Koran. Cartoons. Ze hebben een paar dingen gemeen. Één: de islam. Twee: het woordje ‘verbod’ kun je erop plakken. Drie: angst. Vier: dominantie. Vijf: (in)tolerantie. En dat in willekeurige volgorde. 'Het verbieden moet verboden worden.'
