In Nieuw West kozen de PvdA-leden hun leider. Het ging tussen Marcouch en Baadoud. Alle kranten schreven erover. Televisiezenders zonden live uit. Op internet werden pagina’s volgeschreven over de strijd. Twee Ahmetten. Twee gezichten van één partij.

Twee mannen. De één volledig onbekend – Baadoud – en wil dat graag zo houden. De ander – Marcouch - heeft de hele wereldpers al ontvangen. Twee mannen. Twee ideeën.
Badoud ken ik niet. Marcouch heb ik een paar keer gesproken. Een aardig mens. Iemand die luistert. Iemand die de andere mening tot zich door laat dringen, het door zijn hoofd laat wandelen om er iets mee te doen. Hoewel we het regelmatig hartgrondig met elkaar oneens waren, prikkelden we elkaar telkens weer.

De twist ging altijd over religie. Hij ziet een belangrijke rol voor de islam. Ik zie het liefst dat alle religies thuis worden beleden. Daar kwamen we niet uit. Wat we wel allebei belangrijk vonden, was dat het islamdebat nog te weinig gevoerd wordt. Zijn homonota – en alle heisa daaromheen – bewijst dat er nog veel te bediscussiëren is. Maar ook uithuwelijking. Importbruiden. Afvalligheid. De gelijkheid tussen man en vrouw. In de islamitische cultuur moet daar nog een flink debat over gevoerd worden.

En Marcouch kan daarbij een belangrijke rol spelen. Hij provoceert. Hij polariseert. Jazeker. Maar hoe krijg je anders die urgente discussie los? Ik hoop dat hij hoe dan ook dat debat blijft vlottrekken, ondanks zijn nederlaag.

Deze column verscheen eerder in De Echo