Eerst de mens. Frisse, fruitige, vrolijke mensen, die D66’ers. Dat valt me elke keer weer op. Ze staan positief in het leven. Genieten van hun stad. Zien er goed uit. Kleden zich smaakvol. Zijn beleefd. Beschaafd. En schreeuwen niet.
D66’ers praten over lekkere wijnen. Creatieve plekken. Mooie bijeenkomsten. Goede musea. Ze zijn inderdaad alles wat Wilderianen niet zijn, verzuurd, verbitterd, nagatief. Maar dat is ook wel weer logisch. Het gaat de gemiddelde D66’er goed.
Waarom ben ik eigenlijk geen lid? Het spookte weer door mijn hoofd. Dat positieve werkt aanstekelijk. Bij de PvdA zie je vaak van die betweters. Elke discussie is zuur serieus. Met veel van die Vogelaristische cultuurrelativistische kletspraat.
En toch. Het probleem is die integratie. Het lijkt de D66’er niet te interesseren. ‘Ach, die islam, laat die mensen toch.’ Wat eigenlijk de meest seculiere partij moet zijn, kijkt in werkelijk weg van alles. Ook gisteren stond iemand op die Shariarechtbanken in Londen relativeert. ‘Ach, dat hoort bij die religie.’ En - altijd de ultieme dooddoener - ‘in het katholicisme heb je ook bepaalde wetten…’
Dan de leiders. Pechtold zei ooit op een bijeenkomst van LuXVoor over radicaliserende jongeren: ‘Ach, als je in een te klein huis woont, je geen stageplek krijgt en je wordt continu gediscrimineerd, dan zou ik ook radicaliseren.’ Met andere woorden: het is onze schuld dat mensen bommen om hun middel doen. Dan de vader en de heilige geest van de partij, HAFMO van Mierlo. HAFMO zei over Ayaan Hirsi Ali dat ze die bedreigingen over zichzelf afroept. ‘Als je op een snelweg wandelt, loop je ook het risico dat je overreden wordt.’ Ook hier een complete miskenning.
Dat is niet alleen wegkijken van de problemen. Dat is werkelijk geen idee hebben waar het echt over gaat. ‘Ach, die Burka, als mensen dat nou willen…’
Maar er zijn uitzonderingen. Jan Paternotte bijvoorbeeld. Campagneleider en nummer twee op de Amsterdamse lijst. Hij wil het geloof uit het onderwijs halen en vindt de hoofddoek een teken van onderdrukking. Hatseflats. Zeg ik dan. Eindelijk iemand die niet met meel in de mond praat, omdat ze straks weer compromissen moeten sluiten met CDA, VVD, PvdA of CDA om samen te regeren. Hoeveel van dit soort D66’ers zijn er?
Toen ik terugreed, gleed dat lidmaatschap toch weer door mijn hoofd. Bij de PvdA heb je toch het idee dat je aan een dood paard trekt. De partij weet zelf niet wat ze wil. Ze zwalkt. Ze is verdeeld. En het realiteitsbesef is ver te zoeken…
Ik ga er eens rustig over nadenken.
Gisteren bij een 
