 Mijn zoon is in de war. Met een mijter op en twee engelenvleugels op z’n rug zingt hij iets over Sint Maarten (‘de koeien hebben staarten’). Diens ouders weten het ook niet meer. Waarom scheert Sinterklaas zich nooit? ‘Dat doe jij toch ook, pap?’ Of anders: Is Sint Maarten een broer van Sinterklaas? Al die feestdagen zonder logica maken hem gek.
De moeilijkste vraag ging over Jozef. Dat is de vader van Jezus. Maar toch niet helemaal. God is immers de vader. Je kunt een kind niet die onbevlekte ontvangenis uitleggen. Jozef is dus alleen de kribbe-pappa, de man die de geboortekaartjes verstuurt. ‘Die man naast de ezel.’
Jozef is eigenlijk een sneue man. Een timmerman, met maat 42 en een Volkswagen Passat. Hij mag in de kerststal staan. Hij mag zich samen met Maria over de kribbe buigen, maar daarna – als de drie wijzen zijn vertrokken – is zijn rol uitgespeeld. Hij doet er niet meer toe.
Jozef. Een soort Ahmed Marcouch. Hij speelde zijn rol. Maar ineens is hij weggestemd. Door het volk? Nee. Door de Bijbelschrijvers. In de soap die zij schreven, paste Jozef niet meer. Want je, wat moet je met zo’n simpele burgerman?
In deze decemberdagen voel ik me een soort Jozef. Somber. Verbitterd. En koud. Niemand luistert naar me. Daarom wil ik deze dagen uitroepen tot de ‘Jozefdagen’. Ik doe er niet toe. Ik voel me de man naast de ezel. Jozef.
Gepost op: 14:05 - 16-12-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
