Ooit wilde Eddy Terstall de politiek in. De Tweede Kamer. Op een paars stoeltje. ‘Mevrouw de voorzitter…’ Hij sms-te echter een dag voor de sluitingsdatum af. Hij wilde nog wat films maken, was de reden. Maar - daaronder - ook de vrijheid die hij niet wilde inleveren. Want als ‘verkozene’ ben je ineens ‘PvdA’er’. Je bent niet zozeer jezelf. Je bent een politicus. Net als Ella Vogelaar. Net als Jacques Wallage. Die zitten in het zelfde vijvertje te snateren. Nu is hij - gelukkig - alleen nog liefdevol lid.
Eddy zou het niet kunnen - die politiek. Het praten met meel in de mond. Dat is ook ingewikkeld. Marco Pastors kan het ook niet. Zijn motie van wantrouwen tegen Aboutaleb was niet handig. Daardoor is nu al duidelijk dat hij geen wethouder wordt. Of hij maakt - ook niet erg geloofwaardig - een enorme draai en steunt zijn burgemeester weer.
Meel in de mond. Mooie uitdrukking. Je strooit met woorden, maar uiteindelijk heb je niks gezegd. Dat moet je kunnen. Je ziet het vooral in de lokale politiek. Iedereen spaart elkaar. Iedereen draait om elkaar heen. Straks zit je namelijk weer samen in één college met de burgemeester die gewoon blijft zitten.
Dat is ingewikkeld. Je wilt wel een duidelijk geluid afgeven, maar als je straks niet kan besturen, heb je er ook niks aan. Dat geldt natuurlijk vooral voor Geert Wilders. Je kunt iedereen wel ‘knettergek’ verklaren en Nederland als gekke Henkie afschilderen, maar als je straks met 30 zetels de grootste partij bent, terwijl andere partijen aan de knoppen draaien, dan heb je nog niets aan je verkiezingsoverwinning.
D66 snapt wel hoe het spel werkt. De kroonjuwelen zijn veilig opgeborgen en voor de rest doet niemand uitspraken. Het werkt. Wie er straks ook regeert, D66 is erbij. Zo’n absolute middenpartij is voor iedereen veilig. Dat heeft ook risico’s. Je wordt onherkenbaar. Wat wil Pechtold eigenlijk?
Mei Li Vos is eigenlijk hetzelfde verhaal. Femme Fatale. Origineel verhaal. Veel geluid. Tot ze in de kamer kwam. Toen werd het stil. Ineens zag je geen vuist in de lucht, maar gevouwen handjes. Ineens geen ongezouten kritiek, maar een ‘enerzijds/anderzijds’ verhaal. Wil je overleven, dan moet je dat doen. Anders word je een Ayaan Hirsi Ali en word je langzaam weggeschoven, zo de coulisse in.
De beste politicus in die zin is God. Zegt al jaren niks. Paar keer een boek geschreven. Met allemaal moeilijke verhalen - die altijd anders uit te leggen zijn. Toch geloven hele volksstammen dat zijn woord wet is. Dat is best knap.
Als je de politiek ingaat, praat je anders. Ineens. Alsof je door een goddelijke vonk geraakt bent. Niet alleen in campagneteksten: ‘iedereen telt mee.’ Maar ook in zinnen die alle kanten op kunnen. De ‘enerzijds, anderzijds’ zinnen. Dan moet je mensen sparen. Dan kun je niet meer rücksichtslos polariseren. 
