Goede dagen wensen. Het klinkt als beterschap wensen. Sterkte. Succes. Sla je er doorheen. Zo heb ik het vroeger wel altijd gevoeld. Ik moest me door die dagen heen rammen. Het voelde als twee dagen door de pindakaas lopen, zo traag gingen ze. Als ik mijn eerste ‘vrije’ sigaret buiten het ouderlijk huis rookte, voelde ik ineens een heerlijke vrijheid. Die sigaret mis ik nog wel eens: die enorme vrijheid-sigaret.

Op 7 januari 2010 rook ik acht jaar niet meer. Jezus. Ik heb toen nog zeven pakjes marlboro gekocht en betaald met euro’s (voor de jongeren, daarvoor betaalden we met guldens, florijnen).

Ik mis het niet. Dat neurotische. Dat verslaafde. Dat moeten. Dat koukleunen. En toch. Ik mis ook de James Dean-achtige sigaret. Die van rebel. Die van jonge held. Die van vrijheid. Soms zie je iemand staan, compleet ontspannen, kijkend in het luchtledige, met een sigaret tussen zijn lippen. Dan ben ik even jaloers. Maar omdat ik weet dat ik het niet bij die ene kan laten, wist ik dat ik niet weer moest beginnen.

Alla.

Roken. Met kerst.