Karina Content (Schaapman) is een indrukwekkende vrouw met een indrukwekkend leven. Ik ken haar als politicus. Een PvdA'er naar mijn hart. Iemand die dwars door muren liep. Iemand die een drijfveer bezat die ongekend was. Tot die drijfveer knakte. Nu maakt ze muizenhuizen.

Dat is mooi. Dat is leuk.
En toch.
Ik word er wel verdrietig van. Ze was namelijk verdomd goed, als raadslid. Dat Lodewijk Asscher nu de Wallen aanpakt en de mensenhandel wil elimineren, is haar verdienste. Maar ook beet ze zich vast aan eerwraak. Schreef ze een boek over onderwijs. Ze verzaakte nooit. De passie kwam met golven. Als je in haar buurt liep, voelde je iets. Iets moois. Het knalde. Altijd. Als je naast haar liep, voelde je de warmte.

Maar die warmte leidde steeds vaker tot oververhitting. Sinds 2006 kookte het te vaak. Het water liep over het pannetje, waardoor het vuur doofde. Toen was het ineens donker. En koud. De eerste keer duurde het een maand. De tweede keer twee maanden. Tot ze geen kracht meer had het vlammetje weer aan te steken. Ze stopte met het raadslidmaatschap. De politiek eiste een te grote tol. Ze trok het simpelweg niet meer.

De laatste keer dat ze iets van zich liet horen, was toen Gregorius Nekschot werd gearresteerd. Ze mailde me dat ze dit niet kon accepteren.

‘Als een partij zoveel dagen na het gebeuren niets van zich laat horen, snap ik niet meer waar ze voor staan, ik heb mijn lidmaatschap opgezegd.'

Hatseflats.

Het hoorde geheel bij haar. Misschien had ik dat ook moeten doen. Maar de kleine lichtjes die er af en toe nog in de partij branden, houden me binnen board. Karina was zo'n lichtje. Honderd Karina's zouden de PvdA weer de grootste maken. Dan zou een energiebom aanstekelijk werken. Mensen zouden doen waarvoor ze gekozen zijn.

Tja.