“Als je denkt dat een stel intelligente mensen Nederland gaat redden, word je niet gerustgesteld”, zegt HP's hoofdredacteur Jan Dijkgraaf. Hoewel hij de infiltratie in vier edities uitsmeert, zit er geen groots nieuws in. En ja, dat zijn gedachtewereld met rechtse reflexen aan elkaar hangt, wisten we al. Geert is geen denker. Hij wil ook niet regeren. Hij roepen. Meer niet.
Ik heb lang gedacht dat hij het doet om te stangen. Iedereen op de linkerkast te jagen. Sarren. Zuigen. Spiegels voorzetten. Ik dacht dat Geert vooral bezig was de discussie aan te zwengelen. Daar was ik hem ook dankbaar voor. Zelfs de AIVD schreef dat die discussie noodzakelijk is. Hij blijft toch de man die de islamdiscussie bleef voeren, met gevaar voor eigen leven.
Maar ook het opschudden van de bedden was leuk om te zien. Fascist. Racist. Nazist. Zionist (gisteren door Constant Kusters). Het enige dat Geert deed, was sms’jes sturen: het moet niet gekker worden. En zo waren er weer wat krantenpagina’s gevuld.
Nu de ballon langzaam leegloopt, voel ik mee met Alexander Pechtold. Die zit nu te zweten. Als Geert zakt in de peilingen, zakt Alexander ook. ‘Verdomme, Geert, dat kun je niet maken. We zouden elkaar groot maken’, sms-te hij vandaag naar zijn blonde opponent. Daarop zou Geert gereageerd hebben met: ‘verzin een list’.
(…)
Ik zie een televisieprogramma voor me. Twee mannen. Ze glimlachen. In 2020. Allebei zijn ze gestopt met hun verven van hun haar. Ze zijn oud geworden. Rimpels. ‘Ja. Het was 2010.’Ze keken elkaar aan. ‘Toen we allebei groot waren.’
Gekke tijd.
Het loopt al een tijdje, het wegzakken van Wilders en zijn Wilderianen. De belasting op hoofddoeken was het begin. Zuipende, intimiderende fractiegenoten zetten het verval door. Maar de infiltrerende HP/De Tijd-stagiair kan weleens het definitieve keerpunt zijn. Dit houdt Geert niet lang vol. “Nieuw dieptepunt van linkse media!” twittert hij. Als Geert nu ook HP De Tijd als links bestempelt, is het einde zoek.
