Mannen die diep in de nacht posters plakken. Mannen die op markten en pleinen folders uitdelen. Vrouwen op zeepkisten. Mannen die roepen. Mannen die … Verkiezingen. 3 maart zijn ze en de campagnes zijn nu echt begonnen. De debatten tussen de lijsttrekkers. De slogans. De posters. Je ziet dat ze er zin in hebben, de politici. Ze gaan nu massaal naar jou toe. Of je wil of niet, ze hangen aan je jas, ze schreeuwen in je oren en ze kijken je blijmoedig in de ogen. Geen ontkomen meer aan.

Ze zeggen het ook zelf. ‘We gaan naar de kiezer toe.’ Dat klinkt toch alsof ze zich de afgelopen jaren in het stadhuis hebben verschanst. Ook mooi is: ‘de kiezer is nu aan het woord.’ Met een licht-evangelisch gezicht kijken ze je dan aan.

Één van de weinige die dat wel kan, is Rita Verdonk. Die kan weer andere dingen niet. Maar op straat staan en met een glimlach ‘met de mensen in het land’ praten, dat kan ze. En ze doet mee in Amsterdam. Niet zelf. Nee. Rita stuurt een maatschappelijk werker van het GVB. Dat verzin je niet. Dan ben je niet minder dan briljant. Dan kun je niet alleen praten. Je weet ook wat vertraging is. Je weet wat kankeren is. Een gouden combinatie voor Trots op Amsterdam. Ik voorspel dat deze maatschappelijk werker het ver gaat schoppen.