‘Nieuw rechts radicaal’. In onze ijver mensen in hokjes te krijgen, moet je soms nieuwe hokjes creëren. Geert Wilders is een nieuw fenomeen. Niet te vergelijken met Janmaat. Niet met Rita Verdonk. Niet met Le Pen. En dus krijgt hij zijn eigen hokje: de nieuw rechts radicalen.

Omdat hij zich ‘richt op het eigene en een afkeer heeft van ‘het vreemde’. Dat heeft een speciale commissie in een speciaal rapport op deze speciale dag gepubliceerd. Alles op verzoek van Binnenlandse Zaken.

Allemaal hoogleraren Extreemrechtselogie. Sommige wat meer vooringenomen dan andere. Maar allemaal schaatsend op glad ijs. Want wat wil je nou eigenlijk met zo’n rapport. Geert is een familielid in de rechts-extreme familie (andere neven en nichten worden overigens niet genoemd).

Ja.
En dan?
Is het een eerste poging Geert te verbieden? Of om hem juist te erkennen?

Zucht.

Het enige dat ik er over wil zeggen; laat Geert Wilders toch alsjeblieft Geert Wilders zijn. Met zijn egocentrisme. Met zijn rellerige gedrag. Met zijn geblondeerde kapsel. Met zijn Limburgse accent. Met z’n proces van de eeuw.

Ik ben een beetje klaar met hem.

Hij is nuttig geweest. Absoluut. Dat heb ik al een paar keer gezegd. Hij heeft dingen aangezwengeld. Maar het wordt nu een beetje vermoeiend. Een clown. Niet iemand die oplossingen bedenkt, nee, Geert is iemand die alleen maar knuppels in het hoenderhok gooit en vervolgens kijkt hoe de hennetjes opspringen. Ook leuk. Maar op een gegeven moment ken je dat wel. Eigenlijk neem ik hem sinds de kopvoddentax niet meer serieus.

Op dat moment dacht ik, wat Geert zelf ook altijd denkt: het moet niet gekker worden