‘Osama Bin Laden is ook bezorgd om het klimaat’, kopt Het Parool. Dat zegt hij op een geluidsbandje dat uitgezonden is door Al Jazeera. Het is maar een klein berichtje. Maar toch. Het zet de raderen der fantasie wel aan het werk. Je ziet hem zitten, met zijn bandrecordertje. In zijn grot, op zijn opvouwbare Ikea-stoeltje.

Laat ik eens iets geks doen, dacht Osama. Het klimaat. Hij kijkt naar een verdord plantje. Een uitgemergelde geit blaat wat in het rond.

‘Klik’, zegt de recorder: ‘Al Qaida gaat groene bommen gooien, die geheel opeetbaar zijn.’ Tevreden kijkt hij naar één van zijn 72 secretaresses.

‘Klik’, zegt het apparaatje weer: ‘Het zionisme leidt alleen maar tot temperatuurverhogingen.’ Weer kijkt hij tevreden. Daar zullen ze van opkijken, die ongelovige honden. 'Moet ik nog iets zeggen over mijn afwezigheid in Kopenhagen?'

Osama.

Hij bestaat waarschijnlijk helemaal niet meer. Osama is waarschijnlijk gewoon een grappenmaker uit een Amerikaans gehucht die elke week een bandje stuurt met wat krakende geluiden en wat dreigementen. Er komt een dag dat het uitkomt. ‘Osama was een grap.’ Dat zal de grootste aanslag op de westerse beschaving worden.