In eerste instantie was er een groep buitenstaanders - waaronder ikzelf - die zich boog over de nieuwe slogan. Over één ding waren we het eens; hij moest tot nadenken zetten. Hij moest iets laten voelen. Een kwinkslag. Een… Er werden wat ballonnetjes opgelaten, maar die werden ook weer uit de lucht geknald. Toen hadden we het al moeten weten: er komt weer een vreselijk lege tekst uit de bus.

Maar goed. Iedereen telt dus mee. Meedoen hoeft nog niet. Maar als er geteld wordt, dan ben je erbij. Meepraten ook niet. Meevoetballen. Mee…Meetellen. Dus. Alle kiezers. Die op ons stemmen. Iedereen telt mee. Niet alleen die kiezers. Nee. Ook hun gezinnen. Hun ouders. Hun hele familie. Iedereen.

Ben ik nou flauw? Ja. En toch. We moeten wel veranderen. We moeten de slag naar de moderniteit maken. Even los van de inhoud – waar al genoeg over gezegd is – moet het merk opgepoetst worden. Het is namelijk sleets. We zijn oud en stoffig. Dat geeft niet. Chique grijs is ook mooi. Maar we moeten ook frisser worden. Fruitiger. Vrolijker. Mensen stemmen namelijk ook met hun gevoel. Één van de redenen waarom D66 omhoog klimt in de peilingen is de nieuwe vrolijkheid die als een frisse wind door die partij waait. De inhoud hebben ze volledig naar de achtergrond gedrukt. Die doet er niet meer toe. Het gaat om een houding – zoals Alexander Pechtold zei. Het gaat niet om woorden, laat staan om daden. Het gaat gewoon om kleuren. Ze zeggen niet “Ja, maar”, zoals wij. Nee. Ze kijken in de toekomst met een positief gemoed. Ja! Ze hebben d’r zin an. Dat is duidelijk.

De PvdA moet die inhoudsloosheid niet kopiëren. Ze moet juist hard met die inhoud aan de slag. Veel kiezers hebben namelijk geen idee waarom ze op ‘ons’ moeten stemmen. Maar toch moeten we ook aan ons uiterlijk werken. Naar de kapper. Geschoren. Stropdas om. En een mooie glimlach. Een frisse slogan zou al een hele stap voorwaarts zijn.

Een slogan geeft een richting. Je voelt je er lekker bij. Als je ’s ochtends op je fietsie naar je werk fietst en je ziet een poster van een lachende Lodewijk Asscher met boven hem ‘PvdA’ en onder hem ‘hatseflats’, dan ben je direct lekker wakker. Je denkt: ja, lekkere dag. Je krijgt direct een lekker gevoel. Dat kan. Als we maar durven. Maar daar zijn wij nooit goed in geweest.

Deze column verscheen eerder in De Provinciaal