Geert Dales snapt niks van al die commotie om de Noordzuidlijn, zei hij in De Volkskrant. De wethouder die destijds het besluit om die metrolijn aan te leggen door de Gemeenteraad loodste, vindt het allemaal maar geklets. Hij vindt het nog steeds een geweldig besluit.

Dat zijn leiders. Daar hou ik van. Of hij nou gelijk heeft of niet. Het doet er niet toe. Ook Tony Blair was deze week duidelijk. Hij staat nog steeds achter zijn beslissing om met Amerika Irak binnen te vallen. Hij deed dat overtuigend. Want dat doen staatsmannen.

Terug naar Dales. Eigenlijk ook een staatsman, al is zijn carrière geknakt, omdat de VVD de rechterkant opging en Geertje toch een links liberaaltje was. Geert is een mooi mannetje. Pedant mannetje ook. Ja, natuurlijk. Maar toch. Geert Dales is een lieflijk pedant mannetje. Altijd keurig in pak, meestal blauw. Altijd schitterende oogjes. Altijd volop aanwezig.

Lang geleden zat hij in het Amsterdamse college. Hij vormde vanaf 2002 een duo met Robbie Oudkerk. Snip en Snap. De Dikke en de Dunne. Als die met z’n tweeën ergens binnen kwamen, ontplofte er iets. Het siste als een gillende keukenmeid.

Allebei hadden ze dadendrang. Vuisten op tafel. Dwingende ogen. Allebei hadden ze hun eigenaardigheden. Maar allebei hadden ze ook het beste met de stad voor. Misschien werkte het niet zo uit. Ze bedoelden het in ieder geval wel goed. En dat is niet in geld uit te drukken.