Ineens weet je het, ik word dominee. Ook als je denkt dat God niet bestaat, kan dat. Dat bewijst de ‘atheïstische dominee’ Klaas Hendrikse. Toen ik als klein jongentje een keer naar de kerk ging, wist ik het. Ik wil daar staan, op de kansel, schreeuwen, wijzen, bulderen. Maar er was één probleem: God.

Vorig jaar stond ik in een kerk in Woerden. Ik droeg een gedicht voor. Het bevriende bruidspaar zat vlak voor me. Een gedicht met veel bombarie. Met armen die als vanzelf in de lucht schieten. En met een prachtige stilte die ik opvulde met ‘Jezus’. Die galmde door die kerk als een weldadige golf champagne door je slokdarm.

‘Jezus’.

Ik rekte de stilte. Ik voelde het marmer van de kansel. Mijn ogen glommen. Ik voelde de echo van mijn woorden om me heen cirkelen. Ook raapte ik de afwijzende blikken op van gelovigen die vonden dat ik de naam des heren ijdel gebruikt had. Daar spoot vuur uit.

Daarom spreekt de politiek me ook aan. Die linkse kerk. Die rechtse sekte. Het loeien met grote woorden. De Apocalyps die met spetters spuug een rokerig zaaltje binnen gegooid wordt. Hel. Verdoemenis.

God is dood.

Leve de preek.