Daar sta je dan. Bloemen in je handen. Een glimlach die gebeiteld is op je wangen. Het applaus laat je door je lichaam stromen. Heerlijk. Ageeth Telleman werd in september tot grote leider van D66 gekozen. Van Amsterdam, de bakermat van D66. Geen klein partijtje meer. Nee. D66 kan zomaar ineens de grootste worden. Totdat je een foutje maakt. En nog één.

Dan belt Alexander. Hij is boos. Hij is verdrietig. Het woord spreekverbod is ongetwijfeld niet neergelegd, maar het kwam er wel op neer. Mariëtte Hamer wordt ook bewust in de luwte gezet. Laat Diederik Samsom maar lekker kletsen. Zo werd het aangekleed. Niet lang daarna twittert het nieuws zich voort: Pechtold geeft Telleman een spreekverbod.

Toegegeven. Ageeth deed alles verkeerd in de campagne. Als een blinde stormram opende ze de aanval op de PvdA. Niet handig. Maar bovenal maakte ze inhoudelijke foutjes. Debatten waren slecht voorbereid. En de presentatie was hopeloos.

Jammer. Ageeth is namelijk geen Pechtoldiaanse D66’er. Niet iemand die de problemen rondom integratie afdoet als ‘vreemde luchtjes in het trapportaal.’ Niet iemand die zich alleen focust op Wilders. Sterker nog: Ageeth was één van de weinige D66’ers die zich openlijk voor zijn spreekrecht opwierp.

Ageeth wilde ook verheffen, binden en benoemen. Meer van de gelijke kansen. Het areligieuze. Het anti-elitaire. Ze las Scheffer. Dalrymple wellicht. Ze had bewondering voor Marcouch. Nee. Ze wilde van D66 een brede volksbeweging maken en alle partijen ter linker en rechterzijde absorberen. (…)

Het is haar niet gegund. En zo sneuvelt er weer een D66’er die ik hoog had zitten. Vorige week was Salima Belhaj, lijsttrekker in Rotterdam, al in achting gezakt, toen ze zich ineens als allochtoon afficheerde, terwijl ze zich daar jarenlang tegen verzette.

Ageeth en Salima waren mensen waardoor ik bijna D66’er zou worden. Maar helaas. Ik zal mijn leven lang tot de PvdA veroordeeld blijven. Tenzij er iets nieuws voorbij komt. Iets groots. Iets dat leeft. Iets dat het individu voorop stelt… Maar dat geluid hoor ik nergens meer. Ja. Soms. Heel zacht. Het geritsel van Tulpen. Maar of dat geritsel het begin is van een grote politieke storm waarin vrijzinnigen als Bolkestein, Bos, Scheffer, van der Ham en Femke samenwerken, is de vraag.