De pijn, van een langzaam draaiende startmotor. Het huilen. Het haperen. Ik wil wel, maar ik kan niet. Mijn lieflijke zwembadblauwe nep-Panda kon niet starten vanochtend. De lichtjes op het dashboard waren zwak. En ik maar bemoedigende woorden spreken. Het hielp niet.

Uiteindelijk moest de ANWB komen. Een grote meneer met nog veel grotere handen. Vriendelijk streelde hij de accu. Hij deed er een knijper op. ‘Rustig maar, het is goed’,  zei ik zachtjes. De stroom liep van de gele wegenwachtauto naar mijn lieflijke autootje in mijn lieflijke accuutje. Van blijdschap gaf hij gas. Hij trilde even. Opgelucht. Maar toen pruttelde hij vriendelijk, zoals hij altijd deed.

De grote meneer van de wegenwacht legde zijn hand op de motorkap. ‘Prima accu. Prima autootje’, zei hij zacht.

Hij had ook niet iets anders moeten zeggen.