 Over Wouter Bos schreef Martin Bril ooit: misschien is-ie wel te goed. Daar denk ik vaak aan. Dat was in de hoogtijdagen van de PvdA. De partij stond op zestig zetels. Haar leider was een soort Sven Kramer. Alles wat hij deed, werd goud. Behalve dat hij een hart voor Feyenoord heeft, had hij een goddelijke aantrekkingskracht. (Geschreven voor De Echo van deze week)
Als je hem nu ziet zitten, grijs geworden, gerimpeld, vermoeid, dan denk je weer aan die jongeman die over zeven sloten tegelijk sprong. Toen hij nog vrij was. Want dat is het. Hij is niet vrij. Hij zit vast in een christelijk kabinet. Altijd kommer en kwel. Altijd gehannes.
Eigenlijk zou hij nu moeten breken en openlijk in het wijwater plassen. Dan kan hij samen met Femke (GroenLinks) een verbond sluiten. Zij is immers ook Amsterdams. En Boris van der Ham (D66). En de goede oude Bolkestein (VVD).
Ik zie dat voor me. Amsterdamse vrijzinnigen die samen één Amsterdams pact sluiten. Een soort paars plus. De vrijzinnigheid die Amsterdam kenmerkt, herken je niet in de landelijke politiek. En dat is jammer. In de hoofdstad regeert de PvdA de ene keer met de VVD en dan weer met GroenLinks. Zonder al te veel pijn. Gewoon pragmatisme. Geen gezever over links en rechts. Nee, gewoon recht door zee.
Misschien moet Wouter inderdaad naar Feyenoord kijken. Mouwen opstropen, stekker uit dit kabinet en voor je eigenlijke sociaal-liberale waarden staan. Het zou wonderen doen voor zijn geloofwaardigheid.
Gepost op: 00:00 - 17-02-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (7) |
|
|
