Mark Tuitert. Victorie. Kraaiend. Heerlijk. Dat geeft de middelmaat moed. Als hij de 1500 meter kan winnen, dan kan ik ooit nog eens Harry Mulisch worden. Keihard werken. Dat moet je. En dan win je. Ooit. Wouter Bos doet straks een stap opzij. Mark Tuitert wordt straks onze nieuwe minister-president van Paars-plus.

Mark Tuitert schaatste al toen Ard Schenk de 1500 meter won. Rintje Ritsma. Ids Postma. Falco Zandstra (de gespierde spijker). Die generatie. Elk jaar was hij er weer bij. Soms knalde hij er een vierde plaats uit - ‘als alles klopte’, maar nooit brak hij echt door. En dan komt het toernooi der toernooien en dan sta je helemaal bovenaan. Top. Dan ben je een hatseflatser eerste klas.

Ik heb tranen met tuiten gehuild. Vooral als hij weer die beweging met zijn armen maakte. Zo van: ik snap het ook niet. Ik heb hem achtendertig keer zien juichen. Vierhonderd vierenveertig keer zien springen op dat schavot. En elke keer dacht ik weer: die puurheid. Daar kan de politiek iets van leren. Eerlijk zijn. Hard werken. Teleurstellingen slikken. En toch doorgaan.

Misschien moet Wouter Bos ook 834 keer naar Mark Tuitert kijken. Wellicht dat hij dan weer dichter bij zichzelf komt. Dat hij vrij is. Dat hij echt gaat voor wat hij impliciet altijd beloofd heeft: een sociaal-liberale vrijzinnig kabinet: Paars-plus. Of: Paars-vrij!