Het was saai, eigenlijk. De campagnes voor de verkiezingen kabbelden voort. Dappere politici trokken aan uw jas: ‘U vindt toch ook dat het beter moet?’ U kunt dan het beste ‘nee’ zeggen, dan schrikken ze tenminste. Als u ja zegt, krijgt u een heel verhaal over een ‘beter, veiliger, mooier en geiler Amsterdam’.  Dat willen ze namelijk allemaal. (Uit DE Echo van deze week)

Er moest iets gebeuren. Een relletje. Een ruzietje. Dan doel ik niet op de val van het kabinet. Dat is iets diep treurigs. Eigenlijk ben ik blij dat Balkenende eindelijk uit zijn lijden verlost is. Wat een drama.

Nee. Ik doel op de posters in diverse talen. De VVD sprak er schande van dat Lodewijk Asscher (PvdA) zijn beste punten ook in het Turks had genoteerd. Toen bleek dat diezelfde VVD ook folders maakte in het Chinees en in het Turks krompen de liberalen weer ineen. Een rel was geboren.

Het is iets waarover je moet nadenken. Wil je dat? Posters en folders in het Turks of Arabisch? Wat voor signaal geef je af? Ben je niet gewoon aan het paaien? Eigenlijk zeg je dan: het is niet belangrijk dat u geen Nederlands spreekt, wij vertalen het wel.

Ik vind dat al je boodschappen in het Nederlands moet noteren. Als prikkel. Tenzij je in de folder schrijft: we schrijven het nog één keer in het Turks, maar volgend jaar spreekt ook u Nederlands. Daar zorgen wij voor. Kijk. Dan had je gescoord.