Binnen bocht. Buitenbocht. Ik was een kwartier verdoofd. Wist niet meer hoe de afstandsbediening werkte. Begon tegen Mart Smeets te schreeuwen. En kreeg een droge tong, omdat ik mijn mond niet dicht kon houden. Ik hoorde de stilte van een stadionvol zwijgen. Sven Kramer. Gerard Kemkers. Het suist nog steeds.

Ik denk aan de jaren tachtig. Leo Visser en Gerard kemkers. Leo was de droge. Die schaatste dat langzame tempo. En won. Gerard was de Erben Wennemars van die tijd. Fel. Grillig. Alleen schaatste Gerard met name de lange afstanden. Ooit gleed Kemkers uit op zijn tien kilometer. Ik weet niet meer precies wanneer en waar. Maar hij stond op en schaatste verder. Niet verslagen. Nee. Hij werd alleen maar fanatieker en reed steeds harder. Een prachtig schouwspel. Rondje na rondje kwam hij dichterbij. Uiteindelijk werd hij vierde. Maar omgerekend (dus zonder dat rondje met die val) was hij de snelste. Dat was het moment dat ik verliefd werd op Gerard. Hij vocht zich terug. Daar hou ik van.

En nu?

Nu is hij de man met de verkeerde baan. Letterlijk. Dat zal hij altijd blijven. Zijn leven lang.

Robbie O. kun je niet los zien van de hoeren. Bill C. heef met een sigaar wel degelijk ‘sex’ gehad met ‘that woman’. Ruud L. knijpt (grijnzend) in oude billen. Zo worden ze herinnerd. Dat staat straks op hun grafsteen. Hun leven lang hebben ze van alles en nog wat gedaan. Vele successen gevierd. Maar wie Robbie zegt, zegt hoeren. Wie Bill zegt, zegt Monica. Dat zal altijd zo blijven.

Ik heb geen idee wat Gerard moet doen om niet de boeken in te gaan als de man die de verkeerde baan koos.