Ze zijn lief. Timide. Mooi. En vrolijk. Nu ze de overwinning ruiken zijn D66’ers nog positiever dan ze van nature al zijn. Een debat glimlachen ze weg.
Tegen het lieve meisje gaf ik toe lid te zijn van de vijand. Maar dat ik wel sympathie koester voor D66. ‘Alleen Pechtold.’ Ik glimlachte met kiespijn. ‘Daar ben ik geen fan van.’ Nu zou er toch een discussie ontstaan. Iets met Wilders. Iets van ‘wij investeren in onderwijs’. Of iets anders gezelligs. Maar nee. Ook de jongen die er bij kwam staan, had niet de neiging in debat te gaan.
Mensen vinden dat ook al wel prettig. Denk ik. Lekker positief. De zon schijnt. Ja. Ook nu. Nu het al dagen miezert, dan weet D66 een zonnetje te tekenen. Terwijl de rest van de partijen apocalypsen voorspiegelen. De wereld vergaat, volgens GroenLinks als we niet direct groen stemmen. Ons land gaat naar de gallemiezen als we die moslims niet –met minaret en al – het land uit donderen. De VVD doet weer alsof elke stad een een no-goarea is.
Met al die wijzende vingers stemmen mensen op het ‘redelijke alternatief’. Nu wel. Maar als straks stad en land bestuurd moeten worden, moet je toch ideeën hebben. Visie. Vergezichten. Leiders. En daar ontbreekt het D66 aan.
Het meisje ging weer verder, met haar vrolijke paardenstaart, lieve glimlach, haar witte jasje en haar positieve houding.
Ze stond voor me. ‘Mag ik u een D66-flyer aanbieden?’ Ja natuurlijk. Graag. Ik dacht dat ze nog ging vertellen waarom ik op haar partij moest stemmen. Maar dat deed ze niet. Dus vroeg ik het zelf. Maar ook toen kwam het antwoord niet. Het was de zoveelste keer dat ik tevergeefs met een flyerende Democraat wilde praten. PvdA’ers hadden je allang doodgegooid met structuurplannen, investeringsbudgetten en met de vinger op mijn borst geprikt: ‘Iedereen telt mee.’
