Elke keer als ik me afvroeg waarom moslims nooit afstand nemen van idioten als Fawaz Djneid, weiger-advocaten, zelfmoordgoedpraters en homohaters, kreeg ik te horen: dat doen de Christenen toch ook niet. Dus wel.
Ploumen is een katholiek. Weliswaar de lichte variant. Maar toch. Misstanden in haar kerk accepteert ze niet. Geweldig. That’s the spirit.
En toch. Ik kan me niet zo’n actie richting moskee, imam of Koran herinneren. Dat hoeft Ploumen ook niet te doen. Maar wel alle islamitische PvdA-politici. Die moeten ook met een roze driehoek de moskee ingaan. De enige die tot nu toe het lef had wel te provoceren, is Ahmed Marcouch. Je kunt zeggen wat je wil, maar dat is een buitengewoon goeie actie: homoseksualiteit bespreekbaar maken. Dat is wat de PvdA moet doen: verheffen, emanciperen, versterken.
Maar helaas. Hij kreeg nauwelijks navolging. Hij stond alleen. Sterker nog, men keerde zich van hem af. De PvdA stond erbij en keek ernaar.
Dat je nu de roze-hostie-politiek voert, is prima. Maar de onvrijheid in de moskee is duizend keer groter dan in de katholieke kerk. Afvalligheid van het kruis is niet zo ingewikkeld, meestal. De islam toedeledoki zeggen, is iets anders. Dat gaat gewoon niet. Daar is nog een behoorlijke oorlog voor te voeren. Misschien dat de PvdA daar ook eens een grote verontwaardigde actie voor op touw moet zetten.
Homo’s en hosties. Dat gaat niet samen. Lilianne Ploumen, opperhoofd van de PvdA, pikt en slikt het niet meer. Henk Krol zonder Snor zei melodramatisch: ‘De kerk mag niemand uitsluiten. Dat doet ze nu wel.’ Twee gedachten: Moet je achterlijkheid wel willen verheffen? Zo’n hostie eten is toch een vorm van kannibalisme - immers het lichaam van de Heer. De wijn is dan zijn bloed. Tweede gedachte: waarom nu wel massaal in de kerk herrie trappen, maar waarom nooit tegen dezelfde achterlijkheid van de moskee aanschoppen?
