|
Samenwerkende sociaal-liberalen |
 Het gevecht is over. De bühne is leeg. Alleen de microfoon zingt nog rond. Achter de coulissen horen we de verliezers en winnaars elkaar innig knuffelen. Dat is de democratie in Nederland. In de campagne elkaar kop eraf trekken om – uit het zicht van de kiezer – diezelfde kop weer op de romp te plakken en na een paar weken een gezamenlijk programma in elkaar te knutselen. Mag dat over zijn?
Toen Jan Peter en Wouter samen op het bordes naast de koningin stonden in 2007. Beatrix was vermoeid. Daar stond ze dan. Twee kemphanen. Aan haar rechterhand stond Jan Peter Balkenende. (‘U draait, u liegt’). Aan haar linkerhand Wouter Bos (‘Noemt u dan 3, nee, 2, nou vooruit dan één maatregel…’). Ze haatten elkaar. Dat voelde je aan alles. Ze hadden er de afgelopen maanden alles aan gedaan om de verschillen te benadrukken. En nu moesten ze als koorknaapjes het vrolijke lied zingen.
De geloofwaardigheid liep grote deuken op. Dat moet over zijn. Als politici zich nu niet aan elkaar binden, hebben we straks onmogelijke coalities. En dus: elke drie maanden verkiezingen.
En dus?Dus moeten Wouter Bos, Femke Halsema, Mark Rutte en Alexander Pechtold over hun eigen schaduw springen. Natuurlijk zitten er verschillen. Grote verschillen zelfs. Maar ook overeenkomsten. Een soort sociaal-liberalisme met oog voor mens en milieu. Het individu staat centraal. In die zin staan ze lijnrecht tegenover hun natuurlijke tegenstander: de groepsdenkers. Dat zijn conservatieven en populisten.
Het is allemaal niet nieuw. Het is allemaal niet spectaculair. Maar wel bijna onmogelijk. En toch wil ik het een kans geven. En wil ik me de komende tijd inzetten voor zo’n seculier vrijzinnige, individu-gerichte combinatie van sociaal liberalen…
Gepost op: 14:22 - 06-03-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (30) |
|
|
