Ook Balkenende staat weer op de lijst. Nummer één. Partijbaronnen kwamen bijeen. Afdelingsvoorzitters. Uit Capelle. Uit Woensel. Uit Roermond. Wat aan de camera’s voorbij trok, waren nette mensen. Regenjasje. Zijscheiding. Kortom: geen CDA’ers die rebelleren. En dus zal die lieve protestantse Balkenende weer als vanouds zijn ‘vr’ntword’lijkheid nemen’.
SP wordt ook interessant: Kant aan de Kant. En ene Emile Roemer, mij onbekend, trekt de kar. Ik vrees voor de socialisten. Alleen als de grote Jan weer aan het roer staat, zal de partij zich herstellen. Hij is de enige met enige statuur.
Bij de VVD, GroenLinks en D66 verwacht ik geen reacties. Maar Geert Wilders wordt wel interessant. Hij zal toch met minstens dertig namen moeten komen. Wie vertrouwt hij? In de twee steden waarin hij meedeed met de Gemeenteraadsverkiezingen, stonden weer de vertrouwde namen, die komen uit de Kamer.
Hij zal straks geen grip meer hebben. Dan is het spel echt op de wagen. Echt veel ongelukken zijn er nog niet geweest. Ja, natuurlijk. Dion Graus loopt vroeg of laat tegen een lamp. Hero Brinkman dronk iets te veel. En je had die Hagenees die Hiv-geïnfecteerden wilde tatoeëren, zodat ze herkenbaar zijn als besmet. Maar voor de rest bleef het stil.
Maar hoe lang blijft dat? Geert wil rellen. Hij wil zieken. Hij wil met één sms’je bommen gooien op de goegemeente. Maar wat gebeurt er als zijn soldaten zelf bommen worden en in zijn handen ontploffen?
Het wordt interessant de komende tijd.
Dinsdag liep ik langs het politburo van de PvdA aan de Herengracht. In de kamer van de voorzitter zat Ronald Plasterk. Zijn hoed hing aan de kapstok. Hij lachte. Wat hij zei, hoorde ik niet, maar er lag een ontspannen glimlach rond zijn mond. De volgende dag wist ik waarom. Hij is ‘beschikbaar’ voor de Tweede Kamer. Vanaf nu staat er elke dag een aankomend Kamerlid in de krant.
