Beste Job,

Je maakt me nieuwsgierig. Ik heb het beeld voor me van Job als premier.  Een premier die een vaardig diplomaat is met bindende krachten. Rustgevend en met een presidentiële uitstraling. Ja. Ik zie je als premier. Daar kan het land wat mee. Maar ik blijf zo nieuwsgierig. Naar een aantal essentiële zaken.

Maar ik ben een witte man, Job. Voor mij vul je het allemaal wel in. Ik ben vrij. Hoger opgeleid en kan voor mezelf zorgen.

Ik wil zelfs best de helft van mijn inkomen af dragen opdat anderen meer kansen krijgen. Ik doe mee.

Wat ik me afvraag, Job, is wat als ik een vrouw zou zijn. Stel ik heet Fatima en ik was in Overtoomse Veld geboren. Hoe zou ik het dan zien? Stel ik had openlijk of stiekem heel veel boeken gelezen of haalde de waarheid in ieder geval uit meer boeken dan één. En stel ik was tot de conclusie gekomen dat niet God maar het lot mijn bestaan had veroorzaakt. Stel ik was verliefd op Jan-Willem. Die leuke jongen uit Zuid, die stage loopt op mijn school. Stel ik zou zo dolgraag met een paar vriendinnen naar Australië willen, daar mijn haar willen laten wapperen in de wind op een popconcert in Sydney.

Stel ik wil niet deel van een groep zijn, maar ik wil ‘ik’ zijn, Fatima, de fan van Shakira, de snelle linksbuiten van DCG, die iets heeft met Boeddhisme, en met versleten spijkerbroeken, die zo graag Italiaans wil leren, die misschien nog niet weet of ze op meisje of op jongens valt.  Als ik die Fatima was. Of een van die tienduizenden Fatima’s dan zocht ik een leider die het mensdenken compromisloos zou ondersteunen tegen het groepsdenken. En die leider zou ik dan in principe zoeken bij de PvdA. Want; wat staat er in het vorige verkiezingsprogramma? “Hij of zij die wil emanciperen tegen de groep, cultuur of religie in dient onvoorwaardelijk te worden gesteund”. Yes!. Helemaal mijn ding. Zou ik denken. Geen aangeboren meningen meer over god en de mens. Maar gewetensvrijheid. Geen onderscheid meer op ras en geslacht. Maar de mens. Ik. Ik Fatima.

Als leider wil ik als Fatima dan niet Wilders, want die heeft het over één miljoen moslims, terwijl ik juist zelf wil bepalen wat ik wel of niet geloof. Die Wilders zegt dus hetzelfde als mijn vaders imam en dat wil ik nou juist niet. Ik ben ik. Niet meer en niet minder.

Ik wil dan die partij met die riedel over emancipatie tegen de groepsdruk. Die zich keihard had verzet tegen de rol van de vrouw achter het aanrecht en waarvan de vrouwelijke aanhangers beha’s verbrandden. Juist die partij kan me vast van het knellende gevoel bevrijden dat ik een slechte vrouw ben wanneer ik geen hoofddoek draag. Daar moet ik zijn, bij die club. Bij hun leider. De opperfeminist. Die praat mij die door het patriarchaat ingestampte angst wel uit mijn hoofd en die gaat pal voor mij staan wanneer iemand mijn vrijheid in twijfel trekt. Mijn gewetensvrijheid, mijn vrijheid van partnerkeuze, Van levensinvulling. “Onvoorwaardelijk” stond er. Onvoorwaardelijke steun zou ik krijgen.

Ik heb enige schroom om Fatima te vertellen dat er bij die partij nu juist mensen zijn die de partijprincipes aan hun laars lappen en dat er zelfs mannen zijn die denken uiting aan hun solidariteit te moeten geven door doodleuk ludiek met een hoofddoek te poseren. Precies op het moment dat in Iran mannen, met gevaar voor eigen leven hetzelfde doen om de hoofddoekdwang aan te kaarten. Ik zeg het haar maar niet. Omdat die mooiste meest Sociaaldemocratische en meest cruciale passage uit het vorige verkiezingsprogramma haar zoveel hoop geeft. “hij of zij die wil emanciperen tegen de groep, cultuur of religie in dient onvoorwaardelijk te worden gesteund”.

Ik ben nieuwsgierig, Job, of jij die leider bent die Fatima zoekt. Ik las dat je in 2006 schreef dat “er mensen zijn die de existentiële leegte van de seculiere samenleving willen ontstijgen”. Ik denk dat de leider die Fatima zoekt er één is die tegen die mensen zal zeggen: “Mijn partij heeft als fundamenteel principe dat die seculiere maatschappij het hoogste is. Iets waaraan niet te ontstijgen valt.”

Secularisme is de kern van de open democratische samenleving. Secularisme is iets anders dan Atheïsme. Het betekent niet meer dan de scheiding van kerk en staat. Daar waar religie meer wil zijn dan een persoonlijke band tussen de mens en zijn god. Daar waar religie maatschappelijke pretenties krijgt. Daar waar het het privédomein van de burger ongevraagd binnen treedt, daar trekt het secularisme de grens. Omdat daar een religie de vorm aan neemt van een politieke ideologie en niet meer de spirituele belijdenis is waarvoor binnen het secularisme ruimhartig plaats is.

Het secularisme is een systeem waar binnen gewetensvrijheid kan floreren. En godsdienstvrijheid maakt daar deel van uit. Het énige systeem waar binnen gewetensvrijheid voor allen veilig is. Het enige systeem uiteindelijk ook waar binnen godsdienstvrijheid gewaarborgd is. Inclusief het recht om niet te geloven of om iets anders te geloven dan je ouders of je groep.

Want een groep Job, bestaat niet voor de overheid. Ieder geval niet langs etnische lijnen. Er is de burger en de overheid. Meer niet. En wat die burger gelooft, daar heeft de overheid niets mee te maken. Zo lang de consequenties die de burger uit dat geloof trekt maar niet neer komt op het discrimineren van medeburgers.

Een leider die dat gelooft en uit draagt dat is de leider die Fatima zoekt. Ze heeft gelezen dat Spinosa schreef dat de eerste taak van de staat de vrijheid is. Ze heeft dus ook gelezen dat er een politieke partij is die een ieder compromisloos wil ondersteunen die wil emanciperen tegen druk van cultuur, groep of religie in.

Ze zoekt een leider in de geest van Spinosa en de sociaal-democratie. Ik ook, Job. Daarom ben ik zo benieuwd.

Ik ben een typische PVVDA-er. Een liberaal die lid is van de PvdA. Ik ben de enige niet. De PvdA heeft van oudsher een liberale vleugel. Liberalen die begrijpen dat niet iedereen er altijd op eigen houtje komt. Dat niet elke achterstand overkomelijk is. Dat een hoofddoek niet vanzelf af waait. Die beseffen dat emancipatie vaak een proactieve houding van de overheid vereist. Die het prettig vinden dat binnen de PvdA de discussie ook mét zogenaamde “allochtonen” is en niet alleen maar óver hen.

Ik zou nooit d66 stemmen want die is te slap, te wereldvreemd en ideeëloos op integratie. Nee. De PvdA of de VVD is het voor mij. Altijd. Ik ben een paarse dromer. Nog steeds. Ik zie veel in Mohammed Mohandis (hoog op de lijst die man) en in de VVD-er Paul de Krom. Twee mannen die nuchter en helder kijken naar de multiculturele wereld. De één misschien als “good cop”, de ander als “bad cop”, maar in essentie vertellen ze hetzelfde welwillende verhaal over emancipatie en feminisme. Over het mensdenken dat het groepsdenken moet overwinnen. Over de vrijheid.

Ik ben benieuwd of jij die leider wil zijn die die vrijheid verdedigt. Die het groepsdenken aan wil pakken. Bij wie de vrouwen kunnen schuilen tegen het patriarchaat. Die de gewetensvrijheid wil verdedigen en wil bevechten waar die nog niet is. Die begrijpt dat religie geen ras is. Dat geen gedachtegoed boven kritiek verheven is. Dat in een open samenleving elk idee, profaan of religieus zich moet bewijzen op kwaliteit, menselijkheid, waarheid en moraliteit en op al deze punten bevraagd kan blijven worden. En dat dat het verhaal moet zijn op de scholen. Op alle scholen.

Wil jij een leider zijn die er voor zorgt dat Nederland gunstig blijft af steken qua integratie ten opzichte van de mislukkingen in Zweden, België, Engeland of Frankrijk. Daar waar monoculturele wijken gevangenissen zijn voor de Fatima’s van daar. Omdat daar door de overheid geluisterd is naar het religieuze patriarchaat en niet naar hen, met alle desastreuze gevolgen van dien. Vooral voor hen. Die duizenden Fatima’s. En hun kinderen.

Wil jij als een echte Sociaal-Democraat de mens in eerste instantie beschermen tegen god en zijn zelfbenoemde dienaren? Wil je diegenen helpen bestrijden die god en haar zelfbenoemde dienaren juist willen beschermen tegen de vrije wil van de mens?

Ik ben met de duizenden Fatima’s benieuwd of jij die leider wil zijn. Ik ben vooral zo benieuwd omdat ik er van overtuigd ben dat, als jij dat wilt, jij dat ook kunt.

Eddy Terstall