Vorig jaar was ik in Zeeland. Rechte wegen. Dijken. Polders. Stilte. Een gereformeerde grauwsluier hing over de weilanden. Dit is het land van Balkenende, zei ik tegen mijn zoon. ‘Onze minister-president.’

Het kan snel gaan. Nog geen maand geleden stond de PvdA bijvoorbeeld op een dieptepunt. 13 zetels. Maar toen liet Bos het kabinet vallen en kwam Cohen. In een supermannenpak. Hij is dan volgens veel mensen een theedrinkende amateur, volgens velen is hij ook de verlosser. De staatsman. Cohen is eigenlijk al premier.

In huize Balkenende was het nieuws als een bom ingeslagen. Iedereen was van de leg. Tegen die modernistische, randstedelijke dandy Wouter Bos (‘U liegt. U draait’) kon hij nog op. Jan Peter is (iets) ouder. Iets bedaagder. Iets meer de gemiddelde Nederlander, hardwerkend en saai. Maar Cohen is andere koek.. Veel meer gentleman. Veel meer leider. Mensen verwachten van hem dat hij ons land weer naar rust en welvaart zal brengen.

Het gekrakeel binnen het CDA zal voortwoekeren. Jan Peter is aangeschoten wild. Zijn kabinet zit in een controversiële rolstoel tegen de wind. Het zou een masterpiece zijn om die wind te draaien. Maar ik kijk nergens meer van op. Ik zie nu al Balkenende zes, zeven en acht voor me.

Alles verandert,
Alleen onze kapitein niet.
Dat is Jan Peter.