Jan Marijnissen was net zo’n drammert als Agnes Kant. En toch. De ene drammert of de andere. Jan had iets groots. Iets overkoepelends. Iets intellectueels ook. Waarom heb je met de ene wel iets en met de andere helemaal niks.

Sven Kramer wel. Jochem Uitenhage weer helemaal niks.
Rafaël van der Vaart wel. Wesley Sneijder niet.
Karel Appel wel. Corneille weer niet.
Remco Campert wel. Simon Vinkenoog weer niet.

Terug naar de politiek. Terug naar Jan. Hij zegt ‘nooit nooit’. Hij ziet zichzelf als een Van Mierlo nog eens terugkomen. En dat zo geweldig zijn. Want Jan kan debatteren zonder dat het schel wordt. Wouter Bos heeft dat ook. Die kon mooi spreken. Zo uit het hoofd en recht uit het hart. Dat heeft Job Cohen weer helemaal niet. Misschien dat hij voor menigeen een staatsman is, een excellente held, een fabuleus spreker is het niet.

Enfin. Jan is weg.
En nu heeft de SP Emile Roemer. Een gezellige Brabander. Ongetwijfeld goed. Ongetwijfeld een man met visie. Maar ik zie hem de SP niet meer uit het slop trekken. Ik denk dat nu Jan echt weg is, dat de SP geen tien zetels meer over houdt. Jan was de SP. En de SP was Jan.