 Daar was hij. De lente. In volle glorie. En hij heet Job Cohen. De jonge God die de PvdA gaat redden. Er zit iets vreemds aan die Cohenmania die door het land raast. Ik hoor mensen op de radio zeggen dat ze niks met de PvdA hebben, maar nu Cohen daar zit, vallen ze van hun stoel van liefde. (Uit De Echo van deze week)
Gisteren nog. Een VVD’er in de puurste vorm. Streepjes overhemd. Goed salaris. Parelkettinkjes-vrouw. Maar ook hij: ‘Ik zou nooit PvdA stemmen, maar nu, met Cohen…’
Cohen. De jonge God. De man die iedereen bij elkaar brengt. Zomaar. Alleen door te zwaaien. Door boven de partijen te staan.
Wat je vaak hoorde, was dat Cohen Geert Wilders aankan. Dat is tegenwoordig de grootste uitdaging van iedere politicus: die blonde verslaan. Of je kan besturen, doet er minder toe. Als je maar Geert Wilders alle hoeken van de kamer laat zien.
Ik denk toch ook aan Lidie Cohen. Zijn liefdevolle vrouw. Zij houdt van Job, zoals Assepoester van haar prins hield. Ik zag haar laatst nog op televisie. De vraag was op wie ze gestemd had. ‘Op Carolien Gehrels’, zei ze. En dat deed ze met overgave. Waarom? Omdat Carolien Gehrels een vrijzinnig PvdA’er is. Iemand die wil emanciperen. Bevrijden. Verheffen.
Daar is Job veel minder van. Die houdt liever iedereen te vriend. Is meer sussend, dan uitgesproken. Meer paaiend, dan provocatief. In die zin hoop ik dat hij vaker naar zijn eigen vrouw luistert.
Gepost op: 10:41 - 26-03-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (36) |
|
|
