Een begroeting in de rebound. Ik had haar al gezien. En zij mij. Maar ze keek me aan alsof ze me nog een keer wilde begroeten. Dus keerde ik na achttien stappen weer om. ‘Mooie column’, fluisterde ze snel. We stonden op de drempel van een kledingzaak. Khadija en ik. Vermoedelijk stond haar man in het pashokje. Want ze wimpelde me weg als was ik stof. ‘Ga snel. Hij staat daar.’

Daarna dronk ik koffie in een café verderop. En zuchtte.
Ik dacht.

Er was iets in me dat me weer deed opstaan. Ineens. Dat mijn voeten bewogen. Terug naar de kledingzaak. Ik wilde een derde begroeting. Misschien wilde ik haar wel aankijken, waar haar man bij was. Ik wilde naakt zwemmen in haar ogen, terwijl hij aan de kant stond. Heel even.

Eerst liep ik langs de kledingzaak. Maar daar waren ze niet meer. Even brak er een zucht in me los. Waar was ik mee bezig? Ik wilde al weer weglopen, toen ik ze ineens op de rug zag. Hij met de handen in de zakken. Zij met twee grote tassen er achteraan.

Mijn hart bonkte toen ik langs ze liep. Khadija en de man die zo op Ahmedinejad leek. Na een meter of tien stond ik stil en liet ze voorbijgaan.

‘Hé Khadija!’ riep ik hard. Ik liep naar haar toe en omhelsde haar.
Zij stamelde een ‘hé’ die zo zacht was als een zacht kaasje in de zon.
‘Hoe gaat het?’ vroeg ik.
‘Eh…’
Ik stak mijn hand uit naar Ahmedinejad en noemde mijn naam.
Hij mompelde de zijne. Zijn ogen zeiden echter iets heel anders. Die keken me aan alsof ik de duivel was. En wellicht was ik dat ook.
‘Ik ken … eh… Marcel van vroeger’, verontschuldigde Khadija zich.
Ahmedinejad knikte.

Toen zwegen we. Een seconde. Twee? Drie?
Ik keek Khadija in haar ogen en zwom twee rondjes. Toen klom ik eruit.

‘Ik ga maar weer.’ Alsof het een startschot betrof, liepen ze ook direct weg.

Weer keek ik ze na.
Hij zei iets tegen haar. Het klonk niet erg vriendelijk.