‘Het is echt heel erg’, zei Ageeth Telleman tegen Jeroen Pauw woensdag. Het ging over zestig jaar PvdA-dominantie in Amsterdam. ‘Arrogantie.’ Dat woord viel vaak. ‘Bestuurscultuur die je niet wilt.’ Ze trok er ook een vies gezicht bij. Ze denkt dat het goed is voor de stad als de PvdA een keer niet regeert. (Uit de Echo van deze week)

Dan doe je dus aan zelfkastijding. Dan wil je jezelf vier jaar lang pijnigen, kennelijk. Rare wereld, die politiek. Inmiddels is die samenwerking tussen D66 en PvdA alweer geklapt. Waarom? Niet omdat D66 de PvdA ‘echt heel erg’ noemt, maar omdat ze vinden dat Lodewijk Asscher geen burgemeester mag worden. Wil je dit snappen, heb je toch hogere wiskunde nodig.

Later lonkte D66 toch weer. Maar werd de liefde afgewezen door de PvdA. Hardhandig zelfs: D66 wappert van links naar rechts.’ Hatseflats. Nu gaan PvdA en VVD praten met GroenLinks. Een trio. Maar de ene glimlacht, de ander twijfelt. En de PvdA? Die blijft de koning, die rustig afwacht tot iedereen zoveel wijn bij het water heeft gedaan dat het college-akkoord uiteindelijk het PvdA-programma is geworden.

De meeste mensen zijn allang afgehaakt. Die zien dit als een spelletje. Als een stoelendans. Als zakdoekje leggen. Loven en bieden, duwen en trekken. D66 weet namelijk dat het bijna onmisbaar is. Een coalitie tussen PvdA, GroenLinks en VVD is onwaarachtig. Dus weten de erfgenamen van Hafmo van Mierlo dat ze straks weer gevraagd worden. Dan treedt Asscher af en springt hij in de armen van D66. Zo gaat dat. Het wordt een gedwongen huwelijk, maar toch, ook dat is een huwelijk.