Gisteren sprak ik Lilianne Ploumen, president-directuer-generaal van de PvdA, bij het afschied van Ahmed Marcouch. Leuke vrouw. Mooie vrouw. Ze hield van Wouter. Maar ze houdt ook van Job. Natuurlijk zegt ze dat. Natuurlijk zet ze zichzelf ergens tussenin. Als voorzitter kun je niet anders. Voor mij is dat anders. De liefdevolle leden hielden van Wouter. Over Job wordt veel gezucht. Maandag gaan we praten met het opperhoofd.

Wouter en Job. ‘Over integratie denken ze totaal anders’,  schrijven Marcel Wiegman (Het Parool) en Hugo Logtenberg (Intermediair) in hun boek Job Cohen, Burgemeester van Nederland. Daarin staat ook dat hij saai is, grijs, suf, nurks. En hij is ‘geen ideeënman’. Dat is nogal wat. Geen idee. Geen visie.

Hier zit de crux. Cohen past op de winkel. Hij is een goed bestuurder. Natuurlijk. Intelligent. Snel. Betrouwbaar. Hij kan de boel bij elkaar houden. Hij weet hoe de hazen lopen. De rust die hij uitstraalt, is fenomenaal. Maar hij is niet de man die de hand tegen zijn wenkbrauwen legt en over de horizon heenkijkt.

Nederland wil kennelijk een winkelbediende. Iemand die een onsje extra afsnijdt, die je een plakje worst geeft, die je het bonnetje geeft en een ‘prettig weekend’ wenst. Niet iemand die je ook recepten aanlevert of je vertelt hoe je je vrouw eens lekker kunt verwennen.

Kon Wouter Bos dat? Hij was er toe in staat. Hij is het grootste talent van zijn generatie. Denk ik. Hij had ideeën over een samenleving. Hij vond oprecht dat ‘dit land zoveel beter kon’. Hij geloofde in prikkelen, in lichte polarisatie. In benoemen. In vrijheid. En hij zou de ideale premier zijn van een derde paarse kabinet.

Maar Wouter is weg. Hij gaat een boek schrijven en vissen. Hij wordt genoemd als nieuwe voorzitter van de Nederlandse Bank. Maar Jezus. Word je daar gelukkig? Nee. Ik verwacht dat hij over vier jaar terugkomt. Gerijpt. Fris. Fruitig.

Tot die tijd zit Job er. Maandag ga ik met Eddy en Ebru bij hem op de thee. Even vragen of hij ook wil benoemen. Wil provoceren. Wil emanciperen. Of hij leidend wil zijn in discussies over religie, over multiculturaliteit, over ons land. Kortom: of hij ook een klein beetje liefdevol wil zijn.