Hij keek naar de grond. Toen over hem me heen. En toen heel verlegen langs me. Vorige week nam Ahmed Marcouch afscheid van ‘zijn’ Slotervaart. Hij vindt dat ingewikkeld, al die aandacht. Daar wordt hij timide van. Ook in die zin is hij een politie-agent. Een man die wel kan straffen, maar niet geaaid kan worden.

Ahmed is een eenzame strijder. Thuis leest hij de Koran. Die gooit hij af en toe door de kamer. Uit frustratie. Dan vloekt hij. Maar toch pakt hij hem elke keer weer op. Dan zet hij die ‘heilige Koran weer naast Dalrymple, Scheffer en Gerard Reve.

Pas als hij Slauerhoff leest, rust hij uit. Dan reist hij. Dan drinkt hij. Dat weet niemand. Maar elke zondagavond permitteert hij zich een glas rode wijn. Dure wijn. Niet dat hij er verstand van heeft, maar dure dingen zijn goed, zo is hij opgevoed. Één glas wijn. Nou, vooruit twee dan. Na tienen. Dan slaapt Allah. Dan reist Ahmed over de Stille Zuidzee. De golven klotsen tegen zijn bank. Zijn voeten legt hij op tafel.

Moet ik nog wel moslim zijn?
(…)

Niemand antwoordt. Ahmed doet zijn ogen dicht. Hij hoort een meeuw. Hij denkt aan een vrouw. Een blonde vrouw met wild dansend haar.

Dan leest hij weer.
Slauerhoff.
Hij houdt niet van Slauerhoff. Dat geouwehoer over die zeeën. Over die verre einden. Over die zucht te vluchten. Maar toch. Hij heeft er geen invloed op. Op die zondagavonden vaart hij weg. Heel even.